Ποιο χάπι θα πάρεις;

Μπορεί μια σκηνή ενός κινηματογραφικού έργου, να αντικατοπτρίσει την πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα; Θεωρώ πως ναι. Στο πρώτο μέρος της κινηματογραφικής τριλογίας του «Μάτριξ», ο Μορφέας δίνει στον νεαρό Νίο, δύο χάπια. Ένα μπλε και ένα κόκκινο. Τον καλεί να διαλέξει ένα από τα δύο. «Πάρε το μπλε χάπι για να τελειώσουν εδώ όλα και θα ξυπνήσεις στο κρεβάτι σου και θα πιστέψεις ότι θέλεις να πιστέψεις. Ή πάρε το κόκκινο χάπι όπου θα σε κρατήσει στη χώρα των θαυμάτων και θα δεις πόσο βαθιά πάει η τρύπα του λαγού" (σ.σ. αναφορά στο έργο «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων»).

Και εδώ είναι το ζητούμενο Ελληνάρες μου. Ποιο χάπι θα πάρουμε εμείς; Θα επιλέξουμε να ξεχάσουμε και θα μας θάψουν μαζί με το τηλεκοντρόλ στο χέρι ή θα ξυπνήσουμε και θα αρχίσουμε να έχουμε απορίες και κυρίως, τη διάθεση να απαιτήσουμε απαντήσεις; Η ζωή μας, είναι φτιαγμένη από την αρχή της ύπαρξής μας, να είναι μια φυλακή. Μέσα από κοινωνικές συμβάσεις, πρέπει, μη, όχι, δεν είναι καλό αυτό, κ.λ.π. Κανείς όμως, κανείς, δεν φροντίζει να μας μαθαίνει γιατί είναι έτσι τα πράγματα και όχι διαφορετικά. Εκπαιδευόμαστε από μικροί να είμαστε καλοί καταναλωτές, υπάκουοι στους νόμους, φιλήσυχοι πολίτες που αισθάνονται το μεγάλο, πατρικό χέρι του συστήματος, να τους χαϊδεύει στο μέτωπο για να τους παρέχει ασφάλεια για το μέλλον τους και εκείνο των παιδιών τους.
Το Σύστημα αντιγράφει τον Θεό, με τους πρωτόπλαστους. "Θα κάνετε ότι θέλετε αλλά δεν θα δοκιμάσετε αυτό τον καρπό". Το Σύστημα λέει: "Ζήσε την ζωή σου, απόλαυσε όσα θέλεις να απολαύσεις, μόνο που δεν θα κάνεις ερωτήσεις..."
Επειδή όμως το Σύστημα δεν είναι Θεός, ακόμα και αυτό το θαυμάσιο σκηνικό της ευημερίας κάποια στιγμή μπορεί να εξελιχθεί στο χειρότερο εφιάλτη... Κοινώς, "ξέχασε αυτά που έζησες, άλλαξαν τα πράγματα τώρα, θα κληθείς να θυσιάσεις τις ανέσεις σου..."
Το καλό με τα δύο χάπια είναι ότι μπορείς να τα πάρεις ανά πάσα στιγμή. Με το μπλε π.χ., όντως συνεχίζεις να ονειρεύεσαι που θα πας το καλοκαίρι, πόσα ηλιοβασιλέματα θα δεις και πόσα χρήματα θα ξοδέψεις. Με το κόκκινο, δεν έχει διακοπές (τουλάχιστον όπως τις έκανες ως τώρα) αλλά δεν έχει και υπακοή σε νόρμες. Έχει...ελευθερία....

Δυσκολοχώνευτη λέξη. Ακούγεται περίεργα τούτες τις μέρες που όλοι είμαστε φορτισμένοι και αισθανόμαστε να μας χτυπούν από παντού. Αλλά αλήθεια Ελληνά μου, δύο ερωτήσεις έχω να σου κάνω μόνο, τελειώνοντας τούτες τις σκέψεις...
1. Αν η ζωή είναι μια μαθητεία που όλοι την βιώνουμε εδώ, ποιος όρισε τους ρόλους του δασκάλου και του μαθητή; 
και
2. Πότε αισθάνθηκες πραγματικά ελεύθερος; 


Πηγή:http://selidodeikths.blogspot.gr