Νομισματικό σύστημα FIAT

Ποιο χάπι θα πάρεις;

Μπορεί μια σκηνή ενός κινηματογραφικού έργου, να αντικατοπτρίσει την πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα; Θεωρώ πως ναι. Στο πρώτο μέρος της κινηματογραφικής τριλογίας του «Μάτριξ», ο Μορφέας δίνει στον νεαρό Νίο, δύο χάπια. Ένα μπλε και ένα κόκκινο. Τον καλεί να διαλέξει ένα από τα δύο. «Πάρε το μπλε χάπι για να τελειώσουν εδώ όλα και θα ξυπνήσεις στο κρεβάτι σου και θα πιστέψεις ότι θέλεις να πιστέψεις. Ή πάρε το κόκκινο χάπι όπου θα σε κρατήσει στη χώρα των θαυμάτων και θα δεις πόσο βαθιά πάει η τρύπα του λαγού" (σ.σ. αναφορά στο έργο «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων»).

Και εδώ είναι το ζητούμενο Ελληνάρες μου. Ποιο χάπι θα πάρουμε εμείς; Θα επιλέξουμε να ξεχάσουμε και θα μας θάψουν μαζί με το τηλεκοντρόλ στο χέρι ή θα ξυπνήσουμε και θα αρχίσουμε να έχουμε απορίες και κυρίως, τη διάθεση να απαιτήσουμε απαντήσεις; Η ζωή μας, είναι φτιαγμένη από την αρχή της ύπαρξής μας, να είναι μια φυλακή. Μέσα από κοινωνικές συμβάσεις, πρέπει, μη, όχι, δεν είναι καλό αυτό, κ.λ.π. Κανείς όμως, κανείς, δεν φροντίζει να μας μαθαίνει γιατί είναι έτσι τα πράγματα και όχι διαφορετικά. Εκπαιδευόμαστε από μικροί να είμαστε καλοί καταναλωτές, υπάκουοι στους νόμους, φιλήσυχοι πολίτες που αισθάνονται το μεγάλο, πατρικό χέρι του συστήματος, να τους χαϊδεύει στο μέτωπο για να τους παρέχει ασφάλεια για το μέλλον τους και εκείνο των παιδιών τους.
Το Σύστημα αντιγράφει τον Θεό, με τους πρωτόπλαστους. "Θα κάνετε ότι θέλετε αλλά δεν θα δοκιμάσετε αυτό τον καρπό". Το Σύστημα λέει: "Ζήσε την ζωή σου, απόλαυσε όσα θέλεις να απολαύσεις, μόνο που δεν θα κάνεις ερωτήσεις..."
Επειδή όμως το Σύστημα δεν είναι Θεός, ακόμα και αυτό το θαυμάσιο σκηνικό της ευημερίας κάποια στιγμή μπορεί να εξελιχθεί στο χειρότερο εφιάλτη... Κοινώς, "ξέχασε αυτά που έζησες, άλλαξαν τα πράγματα τώρα, θα κληθείς να θυσιάσεις τις ανέσεις σου..."
Το καλό με τα δύο χάπια είναι ότι μπορείς να τα πάρεις ανά πάσα στιγμή. Με το μπλε π.χ., όντως συνεχίζεις να ονειρεύεσαι που θα πας το καλοκαίρι, πόσα ηλιοβασιλέματα θα δεις και πόσα χρήματα θα ξοδέψεις. Με το κόκκινο, δεν έχει διακοπές (τουλάχιστον όπως τις έκανες ως τώρα) αλλά δεν έχει και υπακοή σε νόρμες. Έχει...ελευθερία....

Δυσκολοχώνευτη λέξη. Ακούγεται περίεργα τούτες τις μέρες που όλοι είμαστε φορτισμένοι και αισθανόμαστε να μας χτυπούν από παντού. Αλλά αλήθεια Ελληνά μου, δύο ερωτήσεις έχω να σου κάνω μόνο, τελειώνοντας τούτες τις σκέψεις...
1. Αν η ζωή είναι μια μαθητεία που όλοι την βιώνουμε εδώ, ποιος όρισε τους ρόλους του δασκάλου και του μαθητή; 
και
2. Πότε αισθάνθηκες πραγματικά ελεύθερος; 


Πηγή:http://selidodeikths.blogspot.gr

The Guide to Backtrack – Hakin9 on Demand

Open publication - Free publishing - More backtrack

Ken Robinson- Αλλαγή των εκπαιδευτικών προτύπων - DOC TV

Τζίμης Πανούσης: Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή εκτός του μπάτσου και του Βουλευτή

Συνέντευξη

Ο Τζίμης Πανούσης δεν δίνει συχνά συνεντεύξεις. Μίλησε αποκλειστικά στην aixmi.gr. Παράσταση έχει καιρό να ανεβάσει, να τα πει, αλλά σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης χρησιμοποιεί την καθημερινή του εκπομπή «Δούρειος Ήχος» στο Ράδιο 9. Αν τον έχεις ακούσει έστω και μια φορά στο ραδιόφωνο ή τον έχεις δει σε παράσταση, αν έχεις προσπαθήσει να αποκρυπτογραφήσεις τους στίχους των τραγουδιών του ή γελάς με την υπερβολή των αστείων του τότε δεν είσαι ανυποψίαστος αναγνώστης.

Είναι ειρωνικός, περιπαικτικός, αυτοσαρκαστικός. Όλα αυτά, όμως, χάνονται και δίνουν τη θέση τους στη θλίψη όταν μιλάει για το σήμερα του Έλληνα. «Τι να το κάνω που έχω δουλειά» – λέει –«όταν ο διπλανός μου πεινάει»;
Είναι καυστικός με την οικογένεια Παπανδρέου, «είμαστε η μόνη χώρα με παππού, γιό, εγγονό πρωθυπουργούς» σημειώνει, ενώ χαρακτηρίζει τον Σαμαρά… «χειρότερο από τον Γιωργάκη».
Για τον Παπαδήμο στάζει … μέλι («ούφο» τον αποκαλεί) και για την θέση του υπουργού Οικονομικών έχει την απόλυτη πρόταση : «ο Εφραίμ θα ήταν ο καλύτερος»… Eπειδή φαίνεται στο βλέμμα του ότι έχει πολλά να πει, ξεκινάμε χωρίς ερώτηση και στην πορεία βλέπουμε…

[σκιτσογραφία: Έφη Ξένου]

«Ξεκινώντας, θα ήθελα να πούμε κάτι για το διαδίκτυο επειδή αυτό θα μας φιλοξενήσει. Να πω, όπως δηλώνω στις παραστάσεις μου και στο ραδιόφωνο καθημερινά, όπου έχω μια επικοινωνία με έναν και μοναδικό ακροατή, έχω μια αμφίδρομη ραδιοφωνική σχέση 23 χρόνων με τον ακροατή μου και η εκπομπή λαμβάνεται σαν ραδιοφωνική αντιβίωση κάθε δώδεκα ώρες. Έχω και επαναληπτική δόση το βράδυ. Με την ευγενική κοροϊδία εδώ του παραγωγού… Θέλω, λοιπόν, να πω ότι το διαδίκτυο παρόλο που ασχολούμαι πριν καν έρθουν οι υπολογιστές στην Ελλάδα… Έκανα ένα ταξίδι πριν χρόνια στο Λονδίνο, πήρα έναν υπολογιστή, τον πέρασα από την Ελβετία, μου τον κρατήσανε… τέλοσπάντων… Παρόλο που είμαι από την αρχή σε αυτό το πράγμα μέσα, έχω μια αλλεργία στον ψηφιακό Πολιτισμό. Γιατί εμείς, η δικιά μου η γενιά, έχουμε την ατυχία να βιώσουμε ένα τραύμα. Το τέλος του αναλογικού Πολιτισμού και την αρχή του ψηφιακού. Με όλα τα προβλήματα. Δηλαδή εγώ που ασχολούμαι με την φωτογραφία σχεδόν επαγγελματικά – η πρώτη μου δουλειά ήταν φωτογράφος…πορνό…δεν έχει σημασία…

• Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή.

Εκτός από του μπάτσου κι από του βουλευτή…

Έλεγα, λοιπόν, ότι εγώ που έμπαινα σε σκοτεινό θάλαμο… Δεν ξέρω αν έχεις μπει ποτέ μέσα σε σκοτεινό θάλαμο… Τα υγρά τα φωτογραφικά έχουν μια τρομακτική ομοιότητα με τα κολπικά υγρά. Μυρίζει σαν ερεθισμένο ηδονοτριβείο εκεί μέσα. Σε τραβάει όλο αυτό. Αυτό ήταν το αντικείμενό μου… Τέλοσπάντων, στο θέμα μας. Τυπώνοντας μια αναλογική φωτογραφία βλέπεις ότι έχεις μια ανάλυση που δεν την έχουν φτάσει τα ψηφιακά. Θέλω να πω ότι όταν πήρα την πρώτη μου ψηφιακή φωτογραφική μηχανή με κάμποσα mpixel, τράβαγα κι έβλεπα «τι Κοινούσης, τι Πανούσης». Είτε τράβαγες τον Κοινούση, είτε τον Πανούση το ίδιο πράγμα ήταν. Το ίδιο και στη μουσική που είναι η δουλειά μου. Εκεί φάγαμε μεγάλο στραπάτσο εμείς. Γιατί όταν μπαίνουμε σε ένα στούντιο να γράψουμε, έχει προηγηθεί δουλειά στο σπίτι και πολύ προετοιμασία. Κάθεσαι και ασχολείσαι με τη λεπτομέρεια του ήχου και τις συχνότητες. Στο cd αλλά και στο mp3 χειρότερα, πέφτει κούρεμα. Το PSI, δηλαδή, στη δική μας τη δουλειά έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Με αποτέλεσμα να παιδευόμαστε να βγάλουμε ένα ηχόχρωμα στο μπάσο και το μπάσο να μην υπάρχει γιατί τις ψηλές και τις χαμηλές νότες, λέει, τις πετάει επειδή το αυτί δεν τις ακούει. Το αυτί μπορεί να μην τις ακούει αλλά τις αισθάνεται το στομάχι. Έχει ευτελιστεί πολύ η δικιά μας η δουλειά.

• Υπάρχει και πολύ πειρατεία μέσω διαδικτύου

Όχι, είμαι υπέρ της πειρατείας γιατί διαδίδει τη μουσική.

• Δεν σκοτώνει;

Όχι δεν σκοτώνει, αυτά είναι γελοιότητες. Οι δισκογραφικές εταιρείες σκοτώνουν τη μουσική. Ο καπιταλισμός σκοτώνει τη μουσική. Οι πειρατές μια χαρά κάνουν. Εγώ θυμάμαι ότι ο πρώτος μου δίσκος, που είχε και μεγάλη εμπορική επιτυχία είχε κυκλοφορήσει σε 36 διαφορετικές εκδόσεις από τσιγγάνους, γύφτους, πειρατές, μαύρους, Νιγηριανούς…Τα έχω μαζέψει όλα αυτά και είμαι περήφανος που τα έχω. Αυτοί οι άνθρωποι διαδώσανε τη μουσική μου.

• Άρα, που καταλήγουμε; Το διαδίκτυο δεν βοηθάει στη μαζική διάδοση της μουσικής;

Σε αυτό παίζει έναν ρόλο, ειδικά τώρα που καταστράφηκε η δουλειά μας λόγω της επέλασης αυτού του ψηφιακού Πολιτισμού, αλλά και των εφημερίδων. Από τους εκδοτοκωστόπουλους καταστράφηκε, οι οποίοι θεωρήσανε ότι η δική μας η δουλειά πρέπει να δίνεται τζάμπα, να πετιέται. Μάλιστα μαθαίνω ότι τα cd κάνουν πολύ καλή δουλειά στο μπαλκόνι για τα περιστέρια

«Να απαλλαγούμε από τα κομματόσκυλα»

• Συνεπώς, γενικά δεν πάμε καλά. Τι βλέπετε; Κάγκελα παντού;

Χα! Είναι τόσο ψυχοφθόρο όλο αυτό…υπάρχει τέτοια καντήφλα. Έχω κόψει φίλους γιατί μιλάνε μόνο για την κατάσταση που ζούμε. Αλλά με εμμονή, όμως, αρρώστια. Ερχόταν ας πούμε ο ντράμερ μου στη δουλειά και ήταν χάλια. Ούρλιαζε, χτύπαγε τις πόρτες. Και διαπίστωσα ότι έβλεπε τις ειδήσεις πριν έρθει στο μαγαζί. Σε καταστρέφει όλο αυτό. Από την άλλη πρέπει να ενημερώνεσαι για να δεις τι γίνεται. Το θέμα είναι ότι πρέπει να απαλλαγούμε από τα κομματόσκυλα. Η ουσία του πράγματος είναι αυτή. Είναι κάποιες συμμορίες συγκεκριμένες, δεν είναι πολλές οικογένειες οι οποίες είναι γαντζωμένες στις καρέκλες. Σ’ αυτό το σημείο θέλω να πω ότι η καρέκλα κάνει τον άνθρωπο, δεν κάνει ο άνθρωπος την καρέκλα. Έχουν μάθει, λειτουργούν με «λογική μαφίας». Μάλιστα γνωρίζω κι από μαφιόζους Ναπολιτάνους ότι ζηλεύουν τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει το σύστημα σε μας εδώ. Μη ξεχνάς ότι αυτό λειτουργεί πολλά χρόνια, δεν είναι τωρινό. Και ψάχνουμε τρόπους, δυστυχώς δεν τους έχουμε βρει, για το πώς θα απαλλαγούμε απ’ αυτούς τους νταβατζήδες.

• Έχετε επαφή με την ιταλική μαφία;

Βεβαίως! Εξηγώ : Το καλοκαίρι μένω στην Άνδρο κι έχουμε ένα τρομερό θέμα με τα σκουπίδια εκεί. Τα ρίχνουν στη θάλασσα, σε ένα μάλιστα σημείο όπου υπάρχει ένας εκπληκτικός αρχαιολογικός χώρος. Ο πρώτος αρχαίος οικισμός της Ευρώπης με βραχογραφίες. Εκεί εμείς ρίχνουμε τα σκουπίδια με αποτέλεσμα να γίνει κατολίσθηση, να πέσουν οι βράχοι στη θάλασσα και να υπάρξει μεγάλη καταστροφή. Στην προσπάθεια να βρεθεί λύση ήρθα σε επικοινωνία με την Ναπολιτάνικη τοπική αυτοδιοίκηση- γιατί κι εκεί ως γνωστόν έχουν πρόβλημα με τα σκουπίδια. Στη Νάπολη το κομμάτι των σκουπιδιών το διαχειρίζεται η μαφία. Και ξέρεις, δεν υπάρχουν ταμπού σ’ αυτό. Λένε ότι τα διαχειρίζεται η μαφία και τα διαχειρίζεται η μαφία. Όχι όπως εδώ, που σου λέει η άλλη «είμαι τηλεπερσόνα», αλλά κάνει βίζιτες. Εκεί το λένε. Και στην Αμερική ο άλλος κάνει μπίζνα τη φιλανθρωπία και λέει «κάνω μπίζνα». Δεν λέει ότι είναι ο Νταλάρας και σώζει την Αφρική και την Κύπρο. Είναι τα πράγματα πιο ξεκάθαρα. Και ζηλεύουν τον τρόπο που δουλεύουμε εμείς, γιατί όντως είναι θαυμαστός.

«Είμαστε δουλοπάρικοι και ραγιάδες»

• Έμεις δεν έχουμε ευθύνες;

Είμαστε δουλόφρονες, όπως λέει ο Καστοριάδης από το 400 π.χ. μέχρι σήμερα είμαστε δουλοπάροικοι, ραγιάδες. Δεν είμαστε πολίτες, δεν έχουμε συνείδηση. Δεν έχουμε ζήσει καμιά επανάσταση. Πολύ σωστά βλέπουμε το κράτος ως κάτι κακό, είναι κακό έτσι όπως είναι, από την άλλη όμως δεν κάνουμε κάτι να αντιπαραταχτούμε.

• Το καλοκαίρι υπήρξε αντίδραση

Όχι, από την αρχή δεν μ΄ άρεσε αυτό που γινόταν. Ένα ξενόφερτο πράγμα. Αγανακτισμένοι; Εμείς αγανακτισμένους λέγαμε στα φοιτητικά μου χρόνια τους φασίστες που έρχονταν και παρίσταναν τους αγανακτισμένους πολίτες, τους τραμπούκους με στόχο να σπάσουν τις απεργίες και τις καταλήψεις. Αυτό του καλοκαιριού ήταν μια μόδα. Μπροστά ήταν κάποιοι φασίστες, ακολουθούσαν κάποιοι επαγγελματίες αριστεροί…ένα μπερδεμένο μπουλούκι. Εγώ πιστεύω ότι η εξέγερση περνάει από το στομάχι. Πρέπει να βγει ο κόσμος και θα βγει.

• Από πού αλλού μπορεί να ξεκινήσει η εξέγερση;

Νομίζω μόνο από εκεί

«Τι να το κάνω που έχω χρήματα όταν ο διπλανός μου πεινάει»;

• Θα πρέπει, λοιπόν, να πεινάσουμε πραγματικά;

Ο Μπρέχτ λέει κάτι πολύ σοφό : «Ή όλοι ή κανείς». Τι να το κάνω εγώ που έχω δουλειά και βγάζω χρήματα όταν ο διπλανός μου πεινάει; Δεν μπορώ να ζήσω έτσι. Αυτά είναι κάποια αμερικάνικα ήθη που δεν μας ταιριάζουν. Είχα πάει στην Αμερική και δεν άντεξα, δεν άντεχα να κατεβαίνω από το δωμάτιό μου στο ξενοδοχείο και να βλέπω τον άλλο στο δρόμο να κοιμάται σε ένα κουτί. Δεν έχουμε μάθει εμείς να ζούμε έτσι.

• Συμβαίνει ήδη;

Τι να πω…Ίσως το βλέπουν αυτό σαν εξέλιξη. Αυτός ο Παπαδήμος, ας πούμε, μπορεί να το βλέπει σαν event, σαν happening. Ότι βάζει κάποιος ένα χαρτόκουτο, κοιμάται και αυτό είναι εικαστική παρέμβαση στην πόλη. Ούφο μιλάμε. Επ’ ευκαιρίας θέλω να καταγγείλω αυτούς τους ποδηλάτες που βγαίνουν στο δρόμο…Τι χάλι είναι αυτό; Μπλοκάρουν τους δρόμους, βγαίνουν κάτι τύποι σαν καρνάβαλοι, ως τι δηλαδή;

• Οικολογία ή για άλλους διαμαρτυρία;

Μα εισπνέουν οικολογική αυτοκτονία με τόσο καυσαέριο που ρουφάνε. Και είμαστε σε μια χώρα που δεν έχει καμιά υποδομή για ποδήλατο, μην τρελαθούμε τελείως. Το ποδήλατο μας μάρανε;

• Οι ποδηλάτες σας φταίνε;

Επ΄ ευκαιρίας ήθελα να το καταγγείλω. Είναι τρομερό πρόβλημα…΄Εχουμε πολλή δουλειά.

• Ποιες άλλες ομάδες αποτελούν πρόβλημα;

Βασικά τα κόμματα και οι νεολαίες τους. Είναι κι εκεί προβληματική η κατάσταση.

«Με μπαγλάρωσαν οι Κνίτες και με έκαναν μαύρο»

• Σ’ αυτές είχατε πάντα αλλεργία;

Η πρώτη ψυχρολουσία που έχω φάει είναι όταν μπήκα στο Πανεπιστήμιο. Την πρώτη εβδομάδα εμφανίστηκα στη σχολή και είχαμε κατάληψη. Εκεί θυμάμαι έβγαιναν διάφοροι  με την κιθάρα τους και παίζανε. Πήγα κι εγώ να πω κάποια τραγούδια δικά μου. Με μπαγλαρώσανε οι Κνίτες και με κάνανε μαύρο. Ήταν η πρώτη εμπειρία μου από το Πανεπιστήμιο. Γιατί έλεγα «Παράγγειλε η μαμά Ρωσία να διώξουμε τη CIA να φέρουμε την KGB’». Διάφορα τέτοια.

• Κι άλλα πολλά. Πάντα δοκιμάζατε, με τα τραγούδια σας, τις αντοχές του συστήματος;

Και στη Χούντα η ίδια κατάσταση φυσικά, παρόλο που στη Χούντα συνεργαζόμασταν χωρίς να το ξέρουμε. Μετά άρχισαν να βγαίνουν τα προβλήματα σταλινικού τύπου.

• Ενώ διαπιστώνατε ότι κάποιες λέξεις δεν αντέχουν να τις ακούνε, εσείς το τσιτώνατε;

Αυτό που δεν μ’ αρέσει είναι να αυτολογοκρίνομαι. Μπορώ να πω για τη μάνα μου, τον πατέρα μου, θα πω αυτά που έχω να πω. Μου βγαίνουν από μόνα τους, δεν το κάνω επίτηδες.

• Μέχρι σήμερα που αποκαλείτε τις αριστερές νεολαίες «πεκινουά του ΣΥΝ» και από την άλλη «κνιτόσκυλα που τρέφονται με pedigree από την πρώην Σοβιετική Ένωση»;

Κοιτάξτε, εγώ πιστεύω ότι ο Κνίτης και ο χίπης – εγώ αισθάνομαι χίπης – γεννιούνται και πεθαίνουν τοιούτοι. Με την ευρεία έννοια. Κι εγώ χίπης είμαι, μπορεί να μου κλείσει η εταιρεία μου να πάω να μείνω σε ένα καλό ξενοδοχείο, ενώ πριν έμενα σε παγκάκι. Κι ο Κνίτης. Πρώτα είχε αφεντικό τον Στάλιν και τώρα τον Λαμπράκη.

«Ο Τζουμάκας κατουρήθηκε στην υπουργική Μερσεντές»

• Εσείς το παραδέχεστε, εκείνοι όχι;

Είναι μεγάλο πρόβλημα. Τότε στο Πολυτεχνείο, θυμάμαι, ήθελα να σατιρίσω όλη αυτή την εξέγερση και τους ανθρώπους που συμμετείχαν. Ήταν τρομερό ταμπού, απαγορευόταν. Μη ξεχνάμε ότι όλοι αυτοί είναι που μας έφεραν σε αυτό το χάλι σήμερα. Δηλαδή ο Τζουμάκας, ας πούμε, την πρώτη φορά που μπήκε στην υπουργική Μερσεντές έμαθα ότι κατουρήθηκε από τη συγκίνηση. Μέσα στη Μερσεντές. Μου το ΄χε πει ο οδηγός του.

• Κι αυτός χίπης;

Ο Γιώργος είναι βασικά χίπης. Τον αισθάνομαι. The house of the rising sun. Είναι ο Τζέφρι για μένα. Έχει την μπαντάνα στο σπίτι του, τη φυλάει. Είναι παιδί, όχι των λουλουδιών όπως είμαι εγώ. Είναι παιδί του λουλουδιού, της Μαργαρίτας.

• Είχε δουλέψει μικρός στη Σουηδία…

Καθάριζε τζάμια, ναι. Κι εγώ έχω δουλέψει. Όχι τζάμια. Άλλες δουλειές. Εξήγησα παραπάνω ότι έχω δουλέψει ως φωτογράφος σοφτ πορνό…

• Αυτό γιατί το εγκαταλείψατε;

Εγκατέλειψε το είδος την Ελλάδα, δεν το εγκατέλειψα εγώ. Έχω δουλέψει σε θιάσους, μπουλούκια, έχω μάθει τη δουλειά του ταχυδακτυλουργού. Μου την έμαθε ένας καραγκιοζοπαίκτης. Ξέρω να εξαφανίζω περιστέρια, κάνω τέτοια…

• Να εμφανίζετε κάτι ξέρετε;

Όχι. Λεφτά; Δυστυχώς δεν ξέρω.

• Πόσα χρόνια κάνετε σάτιρα;

Από τότε που γεννήθηκα. Επαγγελματικά από τα τέλη της δεκαετίας του ’70. Στην αρχή με κάτι παραστάσεις στον πολιτιστικό όμιλο Χολαργού και μετά κανονικά επαγγελματικά. Μας φώναξαν τότε να παίξουμε για τρεις μέρες σε ένα μαγαζί στην Πλάκα και παίξαμε όλες τις μέρες χωρίς ρεπό. Είχε ανταπόκριση.

• Έχετε βαρεθεί να κάνετε επαγγελματική σάτιρα;

Όχι, αυτός είναι τρόπος ζωής. Ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις. Κάποιος έχει πει ότι η θλίψη είναι η μυστική πηγή του χιούμορ. Εμείς οι κωμικοί έχουμε μια θλίψη στην καθημερινότητα μας. Όλο αυτό που κάνουμε είναι μια βαλβίδα ασφαλείας. Εγώ τρεις χρονιές αποφάσισα να μην παίξω για να ξεκουραστώ και αρρώστησα και τις τρεις βαριά. Βγαίνω και εκφράζομαι, τώρα έχω το ραδιόφωνο και τα λέω καθημερινά. Αλλιώς πνίγομαι.

• Είναι δύσκολη δουλειά η σάτιρα σε τέτοια εποχή που ζούμε;

Όχι, αυτά έρχονται από μόνα τους. Δεν συμφωνώ με αυτό «τώρα έχω να πω». Όταν είναι πολύ φορτισμένες πολιτικά και κοινωνικά οι καταστάσεις λιγοστεύουν τα βέλη στη φαρέτρα τη δικιά μας. Εμένα η δουλειά μου είναι να φτιάξω μια υπερβολή, να την παρουσιάσω. Τώρα οι υπερβολές της καθημερινότητας με ξεπερνάνε. ΄Οτι και να πω εγώ σαν υπερβολή, στην πραγματικότητα γίνεται δέκα φορές πιο σουρεαλιστικό.

«Αντέχει ο κόσμος δύο Νταλάρες»;

• Θα πιστεύατε ποτέ ότι θα μιλούσαμε για έναν ακόμα Νταλάρα;

Αυτό είναι τραγικό. Αντέχει ο τόπος δύο Νταλάρες; Είναι δύσκολα. Και είναι τρεις στην ουσία γιατί ήρθε και η γυναίκα του. Καταστροφή.

• Τον έχετε περιλάβει τον Νταλάρα στην εκπομπή σας;

Ναι, τον αγαπάω πολύ. Τον Νταλάρα του PSI λέμε τώρα, ε; Συμπαθέστατη φυσιογνωμία.

• Αν έχετε νομικά θέματα και μ’ αυτόν;

Δεν θα έχω γιατί κάθε φορά θα λέω ότι αναφέρομαι στον άλλον.

• Το PSI τι είναι;

Ε, νομίζω ότι κάθε Έλληνας το γνωρίζει αυτό. Έχει σχέση με τρίχες, αυτό το ξέρουν όλοι. Επιτρέπουμε σ’ αυτούς τους τύπους να μαγαρίζουν τις ζωές μας και να καταστρέφουν τις ζωές των παιδιών μας. Αυτό είναι τραγικό. Εγώ έχω δώσει στον εαυτό μου και στον Θεό μου που είναι ο λαός μου – άλλοι πιστεύουν στον Θεό, εγώ πιστεύω στον λαό – ότι αυτό το καλοκαίρι πρέπει να είναι το τελευταίο. Αν και τώρα δεν ξεσηκωθούμε…Βέβαια, έχουμε τεράστιο πόλεμο από τα «αριστερά» κόμματα. Προκηρύσσουν μια απεργία, όπως π.χ. η ΕΣΗΕΑ που λέει «σήμερα θα κάνουμε απεργία». Παρόλα αυτά δουλεύουμε γιατί λένε ότι πρέπει να κρατήσουμε ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας. Όλοι, λοιπόν, στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Μα πώς θα πάμε στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις όταν δουλεύουμε; Μιλάμε για τύπους επαγγελματίες πυροσβέστες. Πληρώνονται γι΄αυτό το πράγμα. Τους έχω ζήσει από τα Πανεπιστήμια, τις καταλήψεις, από τα ραδιόφωνα που πήγαμε κάποια στιγμή να κάνουμε μια αυτοδιαχείριση.

• Τι πρέπει να κάνουμε;

Να ξεκαθαρίσουμε τα του οίκου μας. Με τους Κνιτοφασίστες πρέπει να τελειώνουμε. Πάω να πω κάτι και λένε «ο Πανούσης είναι της CIA».

• Το ‘χετε ακούσει αυτό;

΄Οτι υπηρετώ κρυφά κέντρα, του κεφαλαίου, ότι είμαι πλούσιος, ότι ο πατέρας μου είναι εφοπλιστής…κάτι παπαριές δηλαδή. Πρέπει να απαλλαγούμε απ’ αυτούς.

• Πώς;

Με τη βία, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Με γιαούρτια, με αυγά. Αν και δεν ιδρώνει το αυτί τους.

• Γιαούρτια σε όλους ή στους αριστερούς;

Κυρίως στους αριστερούς, διότι τους άλλους τους ξέρουμε. Τους αριστερούς βουλευτές λέω. Τους επαγγελματίες.

• Είναι δύσκολα όλα. Έτσι τα βλέπετε;

Όλα τα ωραία είναι δύσκολα. Και μια ωραία κοπέλα, αν θέλεις να την κατακτήσεις δύσκολη, είναι αλλά θα κάνεις προσπάθειες να την κατακτήσεις. ΄Η ένα ωραίο αγόρι, αντίστοιχα, που θέλει να κατακτήσει η κοπέλα. ΄Η κι ένα ωραίο αγόρι, αντίστοιχα, που θέλει να κατακτήσει ένα αγόρι.

«Ο Σαμαράς είναι χειρότερος από τον Γιωργάκη»

• Ο βουλευτής είναι κλειστό επάγγελμα;

Δεν υπάρχει πιο κλειστό, γι’ αυτό πρέπει να ανοίξει. Δηλαδή, πάει από πατέρα σε γιο. Είμαστε, νομίζω, το μοναδικό παράδειγμα χώρας στον κόσμο που έχουμε παππού, πατέρα και εγγονό πρωθυπουργό. Και των βοθρατζήδων το επάγγελμα πρέπει να ανοίξει. Αυτά τα δύο.

• Αν γίνουν εκλογές τι πιστεύετε ότι θα βγει;

Δεν θα γίνουν εκλογές. Γιατί δεν θέλουμε. Είναι χρονοβόρες. Ακόμα κι αυτές τις τηλεκατευθυνόμενες εκλογές που δεν έχουν σχέση με την Δημοκρατία δεν τις έχουν ανάγκη πια. Θα πάμε έτσι για τα επόμενα δύο χρόνια. Αν το ανεχτούμε κι αυτό θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

• Τη σύμπραξη Βενιζέλου-Λοβέρδου πως την είδατε;

Εγώ δεν την είδα με καλό μάτι, αλλά η gay κοινότητα- με την οποία έχω επαφές το είδε καλά. Το φιλί, ειδικά, το είδε με πολύ αγαλλίαση. Και μάλιστα, αν ολοκληρώσουν τις σχέσεις τους και βυθιστεί ο Ανδρέας Λοβέρδος στην πισίνα λίπους του Βενιζέλειου κοίτους τότε θα γίνουν πολλά. Έχουν μεγάλη δύναμη οι gay. Μπορούν να δώσουν στο ΠΑΣΟΚ μια σανίδα σωτηρίας.

• Τον Αντώνη Σαμαρά;

Νομίζω ότι είναι ο έτερος. Χρειάζεται να γίνει ένα τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Τύπους. Δίδυμοι τύποι είναι ο Γιωργάκης και ο Αντωνάκης. Είναι χειρότερος από τον Γιωργάκη ο Σαμαράς, μόνο αυτό θα σου πω.

• Γιατί δίδυμοι; Από το ζώδιο το λέτε;

Σαν προσωπικότητες. Είναι και οι δύο δίδυμοι στο ζώδιο. Και συμφοιτητές. Είναι άνθρωπος επικίνδυνος κατά τη γνώμη μου ο Σαμαράς. Όχι σαν τον Γιώργο, βέβαια. Εγώ τον λέω Αντωνάκη Σ., ο Αντωνάκης της Πηνελόπης Δέλτα…Έχει κάνει τρομερές γκάφες, έχει κάνει το αλβανικό έπος νούμερο 2, έχει ανοίξει τα σύνορα και ήρθαν όλοι οι φυλακισμένοι της Αλβανίας εδώ. Ως υπουργός Εξωτερικών έκανε δουλειά με τις περίφημες σκουπιδοσακκούλες που έπαιρναν οι δημοσιογράφοι μυστικά κονδύλια. Εν τω μεταξύ τώρα απ’ ό,τι είδα τα μυστικά κονδύλια έχουν τριπλασιαστεί… πάνε πάρα πολύ καλά. Πετάει κι αυτή τη μπαρούφα «εκλογές Απρίλιο». Οι εκλογές θα γίνουν τον Απρίλιο του 2014!

• Αυτό είναι πρόβλεψη;

΄Ετσι πιστεύω. Δεν συμφέρει κανέναν μας να γίνουν τώρα εκλογές; Γιατί; Για να βγουν οι ίδιοι; ΄Η για να βγάλει ο Κουβέλης άλλους δέκα;

• Πάμε για παράταση της κυβέρνησης Παπαδήμου;

΄Ετσι πιστεύω. Διορισμένη. Και υπάρχει και ένα δημοκρατικό άλλοθι που χρησιμοποιούν, κυρίως, οι φασίστες που λένε ότι είναι μέσα στα συνταγματικά πλαίσια αφού τα κόμματα συμφωνήσανε, την ψήφισαν 260 βουλευτές, άρα είναι νόμιμη. Θα χάσει κι αυτό το μικρό άγγιγμα νομιμότητας, διότι νομιμοποιείται μόνο αν είναι κυβέρνηση ενός σκοπού. Σκοπός είναι το PSI και το δάνειο. Αν ολοκληρωθεί αυτό και παραμείνει θα είναι εντελώς συνταγματική εκτροπή. Δεν θα υπάρχει καμιά δικαιολογία πια.

• Χάνουμε, λοιπόν, και την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει με τις εκλογές;

Αν στο παραμικρό άλλαζαν τα πράγματα οι εκλογές, τότε θα ήταν παράνομες. Είναι το απόλυτο όπλο του συστήματος. Δεν το έχει ανάγκη τώρα. Έχει άλλα όπλα.

«Ο Χρυσοχοϊδης είχε παντρολογήματα και δεν διάβασε το Μνημόνιο»

• Το κείμενο με τις προϋποθέσεις της νέας δανειακής σύμβασης το μελέτησαν οι βουλευτές. Πιστεύετε ότι το μελέτησαν όλοι;

Τώρα το μελέτησαν. Πριν δεν το διάβασαν γιατί λειτουργούσαν στη λογική των κομματικών συμμοριών. Υπογράφουμε και πάλι θα κάνουμε τα δικά μας, τις ρεμούλες, θα διορίζουμε τα δικά μας παιδιά, κλπ. Δεκαέξι σελίδες ήταν, δεν ήταν πολύ τώρα; Πριν ήταν περισσότερες.

• Λέτε γι’ αυτό δεν πρόλαβε ο Χρυσοχοϊδης;

΄Όχι, αυτός είχε άλλες δουλειές. Είχε παντρολογήματα.

• Εσείς σήμερα ιδεολογικά που ανήκετε;

Τι να πω; Δεν μπορώ να βάλω μια ταμπέλα. Ούτε μουσικά μπορώ να βάλω ταμπέλα.

• Λέγατε παλιά ότι είστε οπαδός του υπαρκτού σουρεαλισμού

Μ’ άρεσε. Ο Σημίτης μας τα χάλασε. Πήγε να μας εκσυγχρονίσει, ενώ ήμασταν μια χαρά. Θα ‘χαμε τώρα τις καταθέσεις στην τράπεζα με 30% επιτόκιο και θα ζούσαμε μια χαρά.

• Έχετε λεφτά έξω;

Όχι ακόμα. Ελπίζω σε λίγο… τώρα που ανοίγουν οι δουλειές.

• Η φτώχεια του λαού λέτε ότι είναι κατασκεύασμα;

΄Οχι, πραγματικότητα είναι. Εγώ έχω φίλους που δεν έχουν ούτε 5 ευρώ. Είναι δύσκολα τα πράγματα. Αλλά είναι λίγο μίζερο να λέμε πότε ο κόσμος θα ξεσηκωθεί. Ο λαός έχει ένα δικό του timing. Mπορεί να επαναστατήσει τώρα, μπορεί και σε δυό χρόνια. Ξέρει ο λαός.

• Τον χαϊδεύετε τον λαό. Σάτιρα δεν πρέπει να γίνει και προς τον λαό;

Η σάτιρα δεν έχει όρια.

• Ήταν μια ερώτηση που ήθελα να σας κάνω αλλά φαντάζομαι ότι έχετε βαρεθεί να απαντάτε.

Ναι, αλλά έχει και μια βαρετή απάντηση που λέει ότι η σάτιρα είναι βαθιά αντιρατσιστική και, μάλιστα, επί της ουσίας. Δηλαδή θα σατιρίσω και τον ανάπηρο, και τον ομοφυλόφιλο, και τη μάνα μου, τον πατέρα μου, εμένα, όλους. Δεύτερον – αναιρώ αυτό που είπα πριν – η σάτιρα έχει αυστηρότατα όρια. Τα οποία τα βάζει ο κόσμος. Αν ο κόσμος έρθει σε μια παράστασή μου, και δεν γελάσει με ένα αστείο μου, εγώ είμαι υποχρεωμένος να το αλλάξω, να το φτιάξω, να το πω αλλιώς.

• Συνήθως ποιο αστείο περνάει πιο εύκολα; Το σεξιστικό;

Όχι, αν ήταν έτσι ο καθένας θα έλεγε «δύο μουνιά» και θα πέρναγε. Δεν είναι έτσι. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να πεις βρωμόλογο. Εγώ ξέρεις πόσες φορές ντρέπομαι όταν ακούω τέτοια; Αυτή η δουλειά, επειδή είναι αρχαία και την έχω πάρει κι εγώ από τον παππού του παππού του παππού μου γιατί κι αυτοί που εφηύραν την σάτιρα είναι πίσω 70 γενιές, δεν είναι μακριά. Είναι πολύ σκληρή δουλειά. Δεν είναι εύκολη.

• Κλειστό επάγγελμα κι αυτό;

Δεν μπορώ να βάλω το παιδί μου. Το αντίθετο. Είναι πολύ ανοιχτό. Δεν μπορώ να βάλω τον γιό μου να λέει αστεία.

• Δεν ασχολείται ο γιος σας με τα καλλιτεχνικά;

Του έκανα ομοιοπαθητική. Τον έβαλα από νωρίς στο χώρο για να μπορέσει να σιχαθεί. Του ΄βαλα πολύ Ρουβά, πολύ λαϊκά και τέτοια. Το έδιωξα το παιδί και τώρα ασχολείται με την τεχνολογία, με τους υπολογιστές. Η κόρη μου, ίσως…Αν και την έχω ονειρευτεί στις απονομές Οσκαρ. Θα δούμε.

• Να παραλαμβάνει βραβείο και να ευχαριστεί τον μπαμπά της;

Ναι. Αν και πιστεύω ότι έχει μια ιδιαίτερη χροιά στη φωνή της που νομίζω ότι κάτι θα κάνει.

• Νομίζω ότι είστε χαζομπαμπάς

Ναι.

• Έχετε σπουδάσει οικονομικές επιστήμες;

Ναι. Και νομικές. Τα ξέρω όλα αυτά τα οικονομικά. Σιχαμερά. Γι’ αυτό και δεν πήρα το πτυχίο μου ποτέ.

«Ο Εφραίμ θα τα πήγαινε περίφημα ως υπουργός Οικονομικών»

• Αν αναλαμβάνατε το υπουργείο Οικονομικών ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνατε;

Δεν υπήρχε περίπτωση. Είναι βρώμικη δουλειά. Πρέπει να είσαι γκάγκστερ. Δηλαδή, ένα πράγμα πρέπει να έχεις στο μυαλό σου όταν είσαι πλούσιος και πολιτικός. ΄Οτι ανά πάσα στιγμή μπορεί να πας φυλακή. Όχι ότι θα πας, δηλαδή, αλλά να κάνεις τέτοια πράγματα που να προϋποθέτουν ποινικές ευθύνες. Μιλάμε για ανθρώπους αδίστακτους που δεν κολλάνε πουθενά. Και φυλακή μπορούν να πάνε, και να σκοτώσουν μπορούν και να πατήσουν σε πτώματα. Είναι ένα είδος ανθρώπων που διαμορφώνεται από το πόστο, από την καρέκλα που είναι βρώμικη.

• Οι φυλακές είναι ήδη γεμάτες και θα γεμίσουν προσεχώς από τους φοροκλέφτες

Ναι, είναι γεμάτες, να χτίσουμε νέες λεφτά δεν έχουμε, θα τους βγάλουν έξω.

• Μόνο ο Λάκης Γαβαλάς είναι μέσα;

Είναι ένα crash test αυτό με τον Λάκη. Κατά πόσο θα αντέξουν τη διαβίωση στις φυλακές οι τζιναβωτοί.

• Φοροδιαφυγή έχετε κάνει;

Όπως όλοι οι κανονικοί άνθρωποι και σωστοί Έλληνες. Μα είμαστε εμείς οι φοροδιαφεύγοντες που κινούμε λίγο την οικονομία. Αν κρατήσαμε, δηλαδή, κάποια λεφτά και δεν τα δώσαμε όλα στον Τσοχατζόπουλο, είναι από αυτό. Όσοι είχαμε την πρόνοια να μην τα δώσουμε όλα στον Άκη και φυλάξαμε λίγα στην άκρη, αυτά είναι που κινούν λίγο την αγορά.

• Το περιγράφετε σαν αποστολή

Υπάρχει μια διαβάθμιση κι εκεί. Όπως αγαπάω τους παπάδες και σιχαίνομαι τους δεσποτάδες έτσι αγαπάω τους υδραυλικούς που φοροδιαφεύγουν από τους μεγάλους φοροκλέφτες που κλέβουν τη μάνα τους και τον πατέρα τους.

• Με την Εκκλησία έχετε επίσης ιδιαίτερες σχέσεις;

Πολύ καλές

• Θέλετε να μου πείτε σε ποιο σημείο βρίσκονται τώρα ;

Καλές, καλές. Τον Ιερώνυμο τον αγαπάω γιατί είναι emo. Ιερων-emo. Έχει μια κατάθλιψη. Θλιβερός είναι…τέλοσπάντων.

• Την υπόθεση Βατοπαίδι πως την είδατε;

Μια πολύ καλή μπίζνα. Νομίζω ότι αν ο Εφραίμ ήταν υπουργός οικονομικών θα τα πήγαινε περίφημα. Δηλαδή με την Τρόικα θα έκανε ωραίες δουλειές. Θα έβγαζε και τη ζώνη της Παναγίας. Έχουμε τη ζώνη της Παναγίας και κυνηγάμε τη ζώνη του ευρώ; Πρέπει να είμαστε ηλίθιοι.

• Είστε, επίσης, εναντίον του facebook;

Νομίζω ότι το διαδίκτυο και τέτοιου είδους επικοινωνία μέσα από αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από μια υπερτιμημένη τηλεφωνική παρτούζα, όπου ο καθένας βγαίνει και λέει το μακρύ του και το κοντό του. Το κοντό του, κυρίως, γιατί αν έχεις μεγάλο βγαίνεις και το μοιράζεσαι με τις γειτόνισσες. Δεν ιδροκοπάς στις οθόνες. Είναι μύθος ότι έχεις μια ελευθερία.

• Δεν έχετε σελίδα στο facebook

Όχι δεν έχω. Υπάρχουν κάποιοι που βγαίνουν ως Τζίμης Πανούσης και έχουν ενάμιση εκατομμύριο φίλους αλλά είναι fake.

• Τέλος θα ήθελα να σας ρωτήσω ποιο είναι το πιο επίκαιρο σύνθημα σήμερα;

ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥ ΜΠΑΤΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ.
Αυτό!

[Συνέντευξη: Κατερίνα Ζάννη]

Πηγη: aixmi.gr

ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ - Η ΦΑΡΜΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Open publication - Free publishing - More animal farm

H δική σας πρόταση ποια είναι, κύριε;

Οπωσδήποτε, θα έχετε παρατηρήσει πως όποιος τολμάει να αμφισβητήσει το Μνημόνιο, την Τρόικα και τα νέα μέτρα αντιμετωπίζεται πάντα με ειρωνεία από τους συνομιλητές του και τον ρωτούν με ύφος υπεροχής ποια είναι η δική του πρόταση για τη λύση του προβλήματος.
Κάποιοι νομίζουν πως αυτό συμβαίνει τώρα και μόνο στην Ελλάδα.
Δεν είναι έτσι. Η ερώτηση «εσείς τι προτείνετε;» -μπολιασμένη με ειρωνικό ύφος- είναι σχεδόν οικουμενική από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν οι νεοφιλελεύθεροι φασίστες κατάφεραν να επικρατήσουν ιδεολογικά και πρακτικά, χωρίς σχεδόν κανείς να το πάρει χαμπάρι.
Υπάρχει κάτι γελοίο στο ερώτημα «εσείς τι προτείνετε για να βγούμε από την κρίση;», γιατί οτιδήποτε προτείνεις σκοντάφτει πάνω σε εκατομμύρια προϋπάρχουσες δεσμεύσεις -και σε δομές που αντιμετωπίζονται ως ιερές (όπως οι αγορές)-, οπότε εσύ υποτίθεται πως δεν μπορείς να τις αγγίξεις και θα πρέπει να τις σεβαστείς.
Δηλαδή, το ερώτημα «εσύ τι προτείνεις;» εμπεριέχει την απάντηση πως εσύ δεν μπορείς να προτείνεις τίποτα γιατί αυτή είναι η κατάσταση, αυτή ήταν πάντα η κατάσταση, αυτή θα είναι πάντα η κατάσταση και δεν αλλάζει με τίποτα.
Φυσικά, το ερώτημα «εσύ τι προτείνεις;» εκστομίζεται πάντα από ανθρώπους που δεν έχουν -και δεν θα έχουν ποτέ- κανένα οικονομικό πρόβλημα.
Δεν θα σου πει ποτέ κανένας άνεργος με ειρωνεία «εσύ τι προτείνεις;», ούτε θα σε διαβεβαιώσει κάποιος άστεγος πως όλα πάνε καλά και πως το Μνημόνιο και το δίκιο των αγορών είναι ο μόνος τρόπος.
Αντιπαρέρχομαι το γελοίον του επιχειρήματος πως αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι η μόνη επιλογή• με αυτή τη λογική, οι άνθρωποι θα ήταν ακόμα στις σπηλιές.
Βέβαια, όπως τα βλέπω τα πράγματα, η ανθρωπότητα ετοιμάζεται να επιστρέψει στις σπηλιές. Τέλος οι βόλτες.
Σε μια προσπάθεια να δώσω μια συνολική απάντηση στο ερώτημα «εσύ τι προτείνεις;», έχω στύψει το μυαλό μου.
Οπωσδήποτε, δεν είναι και εύκολο να παρουσιάσεις ένα ολοκληρωμένο, εφαρμόσιμο και δίκαιο πρόγραμμα, ως εναλλακτική λύση απέναντι στη δικτατορία των αγορών και το αδιαμφισβήτητο δίκιο των τραπεζιτών.
Μετά από ανάγνωση χιλιάδων βιβλίων και ατελείωτες ώρες σκέψης -αλλά και γόνιμου διαλόγου με επιφανείς προσωπικότητες- νομίζω πως έφτασα επιτέλους σε μια ολοκληρωμένη πρόταση που απαντάει οριστικά στο ειρωνικό ερώτημα «εσύ δηλαδή τι προτείνεις;».
Λοιπόν, εγώ προτείνω να τους γαμήσουμε την Παναγία.

Πηγή:  http://pitsirikos.net/

"Αν οι Καρχαρίες ήταν Άνθρωποι" Μπέρτολτ Μπρεχτ

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, ρώτησε τον κ.Κ η κορούλα της οικονόμας του, θα φέρονταν τότε πιο καλά στα μικρά ψαράκια; Σίγουρα, αποκρίθηκε εκείνος. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έχτιζαν για τα μικρά ψαράκια στη θάλασσα τεράστια κλουβιά και θα έβαζαν μέσα διάφορες τροφές, φυτά καθώς και ζωντανά. Θα φρόντιζαν τα κλουβιά να ‘χουν πάντα καθαρό νερό και γενικά θα τα εφοδίαζαν με διάφορες εγκαταστάσεις υγιείνης. Όταν λογουχάρη ένα ψαράκι τραυμάτιζε την ουρά του, οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο μην τυχόν και ψοφήσει πριν την ώρα του.

Έπειτα, για να μην μελαγχολούν τα ψαράκια, θα οργάνωναν κατά διαστήματα στη θάλασσα μεγάλες γιορτές, γιατί τα κεφάτα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα θλιμμένα. Τούτα τα μεγάλα κλουβιά θα είχαν βέβαια και τα σχολειά τους. Εκεί τα ψαράκια θα μάθαιναν να κολυμπάνε στο στόμα του καρχαρία. Θα έπρεπε λογουχάρη να μάθουν γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, όταν αυτοί κάπου τεμπελιάζουν. Βέβαια, το σπουδαιότερο θα ήταν η ηθική διάπλαση των μικρών ψαριών.

Θα τους μάθαιναν ότι για ένα ψαράκι δεν υπάρχει μεγαλύτερη και ωραιότερη αρετή από το να θυσιάζεται πρόθυμα κι ότι τα ψαράκια θα έπρεπε να πιστεύουν τυφλά στους καρχαρίες, προπαντός όταν αυτοί τους λένε ότι θα φροντίσουν για ένα ωραίο μέλλον. Θα έδιναν στα ψαράκια να καταλάβουν πως αυτό το ωραίο μέλλον τότε μόνο θα είναι εξασφαλισμένο, όταν εκείνα μάθουν να υπακούνε. Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται από κάθε λογής ταπεινές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις, κι αν τύχαινε κανένα από δαύτα να φανερώσει τέτοιες αδυναμίες, τα άλλα τα ψαράκια θα έπρεπε να τα αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες.

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν βέβαια αναμεταξύ τους και διάφορους πολέμους, για να κυριέψουν ξένα κλουβιά και ξένα ψαράκια. Στους πολέμους αυτούς ο κάθε καρχαρίας θα πολεμούσε με τα δικά του ψαράκια. Θα μάθαιναν τα ψαράκια ότι ανάμεσα σ’ αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά. Τα ψαράκια θα τους έλεγαν, είναι ως γνωστό βουβά, σωπαίνουν ωστόσο σε όλότελα διαφορετικές γλώσσς, γι’ αυτό και είναι αδύνατο να καταλάβει το ένα τ’ άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε μερικά εχθρικά ψαράκια που σωπαίνουν σ’ άλλη γλώσσα, θα καρφίτσωναν κι από ‘να παράσημο από φύκι και θα του έδιναν τον τίτλο του ήρωα.

Αν βέβαια οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαν και τη δική τους τέχνη. Θα είχαν ωραίους πίνακες που θα παράσταιναν τα δόντια των καρχαριών με θαυμάσια χρώματα, και τα στόματά τους θα ήταν σαν τους κήπους της Βαβυλώνας, όπου μπορεί να κάνει κανείς τρελό σεργιάνι. Τα θέατρα στο βυθό θα έδειχναν πως ηρωικά ψαράκια με την μπάντα μπροστά θα ορμούσαν μαγεμένα και νανουρισμένα με τις πιο όμορφες σκέψεις στο στόμα των καρχαριών. Δε θα έλειπε βέβαια και η θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Αυτή θα δίδασσκε ότι τα ψάρια μονάχα στην κοιλιά των καρχαριών θα άρχιζαν να γεύονται την αληθινή ζωή.

Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, όλα τα ψαράκια δε θα ήταν πια ίσα κι όμοια όπως συμβαίνει σήμερα. Μερικά από δαύτα θ’ αποχτούσαν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τα άλλα ψαράκια. Όσα μάλιστα είναι λίγο πιο μεγάλα θα είχαν το λεύτερο να τρώνε τα πιο μικρά. Αυτό θα ήταν άλλωστε ευχάριστο για τους καρχαρίες, γιατί έτσι εκείνοι δε θα χρειάζονταν πια παρά να καταπίνουν συχνότερα πιο μεγάλες μπουκιές. Και τα πιο μεγάλα ψαράκια, αυτά που θα είχαν τις ψηλές θέσεις, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί και μηχανικοί στα ψαροκλουβιά. Κοντολογίς, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαμε πολιτισμό στη θάλασσα…

Τέχνη & Προπαγάνδα: Τεχνικές προπαγάνδας & χειραγώγησης

• «Ο ψυχολογικός σκοπός της τρομοκρατίας είναι η δημιουργία ενός κλίματος της αβεβαιότητας και ανησυχίας στις μάζες, το οποίο θα αυξήσει την επιρροή μας σε αυτές και θα επιτρέψει, με την κατάλληλη χειραγώγηση τους, να μας αποδεχτούν σαν λύση» ... από ένα τρομοκρατικό εγχειρίδιο του Guerin-Serac.

• «Τα πιο επικίνδυνα ψέματα είναι ελαφρώς παραποιημένες αλήθειες» - Γκεοργκ Κρ. Λίχτενπμεργκ, Γερμανός επιστήμονας.

• «Αληθινή δύναμη δεν είναι η δύναμη πάνω στα πράγματα,αλλά πάνω στους ανθρώπους.Δύναμη είναι το να κομματιάζεις το ανθρώπινο μυαλό και να το ξανασυναρμολογείς δίνοντάς του το σχήμα που επιθυμείς». - Τζορτζ Όργουελ, 1984

• Στην εποχή μας μια χώρα ανήκει σε αυτόν που ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης» Ουμπέρτο Έκο, ακαδημαϊκός και συγγραφέας.

• Μπορείς να κοροϊδέψεις όλους τους ανθρώπους για κάποιο διάστημα, κάποιους ανθρώπους για πάντα, αλλά όχι τους πάντες για πάντα». Αβραάμ Λίνκολν, Πρόεδρος των Η.Π.Α.

... αναδημοσίευση απο AgrionioArt. Το 2002 στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, το κλίμα ήταν τεταμένο. Διάχυτη ήταν η ανησυχία για τις επιλογές της αμερικανικής κυβέρνησης σχετικά με την μονομερή ανάληψη δράσης εναντίον του Ιράκ. Ο καπνός από τη καταστροφή των Δίδυμων Πύργων μύριζε ακόμη στα έγγραφα και λόγια των αμερικανών διπλωματών και πολιτικών. Η απόφαση είχε ληφθεί. Ο τότε Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κόλιν Πάουελ, ήταν έτοιμος να δώσει τη συνέντευξη με την οποία θα ανακοίνωνε στο κόσμο την απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών να εισβάλουν στο Ιράκ. Τα ΜΜΕ είχαν ήδη λάβει τις θέσεις τους και περίμεναν να προσέλθει ο αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών. Το βήμα του αργό, σταθερό και το πρόσωπο του καθρέφτιζε τη σιγουριά και αυτοπεποίθηση καθώς έφθανε στο βήμα. Κάποιος του ψιθύρισε κάτι στο αυτί. Ο Υπουργός κοντοστάθηκε. Ο προβληματισμός έκδηλος στο πρόσωπο του μετατράπηκε γρήγορα σε αμφιβολία η οποία έδωσε τη σειρά της στην αναποφασιστικότητα. Οι δημοσιογράφοι αντιλήφθηκαν επακριβώς του τι συνέβαινε. Πίσω ακριβώς από το βήμα στο οποίο θα έκανε την ανακοίνωση του ο Υπουργός Εξωτερικών βρισκόταν στις πραγματικές της διαστάσεις η Γκερνίκα του Πάμπλο Πικάσο. Το έργο σύμβολο ενάντια στο πόλεμο, την ανθρώπινη κτηνωδία και το φασισμό. Πως θα μπορούσε άραγε να εκφωνήσει το λόγο του για πόλεμο ενώ πίσω του οι μορφές των παιδιών της Γκερνίκα θα στοίχειωναν το χώρο και οι κραυγές των γυναικών θα διαπερνούσαν μέσω της εικόνας τις ψυχές όλου του κόσμου; Δεν το έκανε. Φανερά τρακαρισμένος, αμήχανος περίμενε στωικά για μια λύση. Ξαφνικά διπλωμάτες των Ηνωμένων Εθνών κάλυψαν το πίνακα με ένα πανί. Φίμωσαν το παρελθόν και ο Υπουργός Εξωτερικών ανακοίνωσε το πόλεμο. Τα διεθνή ΜΜΕ δεν εκφώνησαν ούτε σχολίασαν το συμβάν. Αυτή είναι η Δύναμη της Τέχνης. Αυτή είναι η Δύναμη της Προπαγάνδας.

Εισαγωγή στη Τεχνική της Προπαγάνδας

« Εξήντα χιλιάδες επαναλήψεις κάνουν την αλήθεια» Άλντους Χάξλει, 'Ο θαυμαστός καινούριος κόσμος'.

Στο παρελθόν οι άνθρωποι αλληλοεξοντώνονταν, στο πολιτισμένο κόσμο αλληλοεξαπατώνται’. Τα λόγια του Σοπενάουερ σκιαγραφούν εν μέρει τη σημερινή μας πραγματικότητα. Οι τεχνικές χειραγώγησης και προπαγάνδας κατευθύνουν σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις. Θα αποφύγουμε οποιουδήποτε είδους συνωμοσιολογία και θα ταξιδέψουμε μαζί σε ένα κόσμο που φαντάζει πραγματικός αλλα δεν είναι. Σε ένα νοητό κόσμο που κατευθύνει τη πραγματικότητα μας περισσότερο από όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Σε ένα κόσμο όπου οι λέξεις πλάθονται σα πηλός, οι εκφράσεις του ανθρώπινου προσώπου γεννούν αποτελέσματα και οι χειρονομίες χαρίζουν δάκρυα στα μάτια ή γέλια στα χείλη.

Είναι δύσκολη η προσέγγιση και παρουσίαση ενός τέτοιου είδους θέματος καθότι εύκολα μπορεί να οδηγήσει σε λαβύρινθους ιδεών και ο Μινώταυρος της προπαγάνδας παραμονεύει. Ωστόσο, ας αρχίσουμε με την εξής γενική παραδοχή: Οι πολίτες στις σύγχρονες τουλάχιστον κοινωνίες πρέπει να ενημερώνονται σωστά. Πρέπει όλοι να έχουν πρόσβαση στη ‘κοινωνία της πληροφορίας’, όλοι να έχουν το δικαίωμα έκφρασης, και πάνω απο όλα επιλογής. Έχω την αίσθηση πως ουδείς πολιτικός θα διαφωνίσει επ αυτού. Καθώς λοιπόν, ισχύουν όλα τα παραπάνω στη σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία, μπείτε στη θέση ενός πολιτικού.

Είστε υποψήφιος και βρίσκεται σε αναζήτηση ψηφοφόρων. Στη πραγματικότητα όμως, αυτό που θέλετε είναι να γίνετε αναγνωρίσιμος, να μάθουν οι πολίτες τις ιδέες και τα πιστεύω σας, να σας εμπιστευτούν, να πιστέψουν σε εσάς και ακολούθως να σας ψηφίσουν. Αρχίζει λοιπόν η αναζήτηση του Ιερού Δισκοπότηρου της πολιτικής: Η πειθώ. Χρειάζεται να πείσετε, είτε αξίζετε είτε όχι. Κάπου εδώ λοιπόν αρχίζει η ιστορία μας. Κάπου εδώ ο ‘χαρακτή ρας της φύσης’ του πολίτη και η παιδεία του δέχονται παν ίσχυρα πλήγματα και οι ‘πόρτες της αντ ίληψης’ (Ουίλιαμ Μπλέικ) αναπλάθονται. Καλώς ήρθατε στη Δημοκρατία του σήμερα. 

Ήδη ο Νόαμ Τσόμσκι στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 είχε χαρακτηρίσει τις σημερινές Δυτικές κοινωνίες ώς ‘χειραγωγημένες δημοκρατίες’, θέτωντας το κρίσιμο πρόβλημα της προσπάθειας επηρεασμού της κοινής γνώμης με τεχνικές ελέγχου και προπαγάνδας. Ο όρος προπαγάνδα (propagare που σημαίνει διαδίδω στα λατινικά) αντανακλά τη πολιτική, και όχι μόνο, χρήση των ΜΜΕ με σκοπό τον επηρεασμό της κοινής γνώμης προς τις επιταγές των κυβερνώντων. Άμεσος στόχος είναι η θετική ανάδειξη των πολιτικών επιλογών και η διαμόρφωση κλίματος συναίνεσης και κοινωνικής αποδοχής των εκάστοτε αλλαγών. Οι πρώτες κινήσεις μαζικού επηρεασμού της κοινής γνώμης εμφανίστηκαν με τα πατριωτικά συνθήματα της Γαλλικής Επανάστασης. Μετέπειτα, κατά τη διάρκεια του Ά Παγκοσμίου Πολέμου το βρετανικό Υπουργείο Προπαγάνδας χαρακτηρίστηκε απο πολλούς ως κινητήριος μοχλός των εξελίξεων και ο 'Β Παγκόσμιος Πόλεμος έβαλε τα θεμέλια για τη χρήση της προπαγάνδας σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Ο πολίτης μετατράπηκε εν μια νυκτί σε ‘στόχο’ προς χειραγώγηση. Ο Χίτλερ δήλωνε: ‘Χάρη στη προπαγάνδα πήραμε την εξουσία. Αυτή μας επέτρεψε να τη διατηρήσουμε. Και αυτή θα μας δώσει τη δυνατότητα να κατακτήσουμε το κόσμο.

Η προπαγάνδα είναι το τρομακτικότερο όπλο στα χέρια αυτού που ξέρει να τη χρησιμοποιεί’. Στο ίδιο μήκος κύματος και οι δηλώσεις του Δρ Γιόσεφ Γκαίμπελς, (Υπουργού Προπαγάνδας της χιτλερικής Γερμανίας): ‘Αν θέλουμε μια ιδέα να διεισδύσει στις μάζες, πρέπει να την επαναλαμβάνουμε συνεχώς και πάντα. Η προπαγάνδα δεν γνωρίζει περιορισμούς στην ικανότητα προσαρμογής της’.

Μετέπειτα οι τεχνικές προπαγάνδας γνώρισαν πρωτοφανή άνθηση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν το φόβο της ‘κόκκινης απειλής’ στρώνοντας το χαλί για τα χρόνια του μακαρθισμού και τις μετέπειτα στρατιωτικές επιλογές της. Το μότο της προπαγάνδας είχε ήδη δημιουργηθεί: Η συναίνεση της κοινής γνώμης δεν κερδίζεται, απλά κατασκευάζεται. Η διαχείριση των ‘φόβων των μαζών’, της ανασφάλειας και των επιθυμιών των πολιτών αποτελούν το στόχο για προσεκτική ενστάλαξη ‘σωστών αξιών’ στο σύνολο της κοινωνίας.

Ο Χίτλερ κάνοντας εκτενή χρήση προπαγανδιστικών μηχανισμών και τεχνικών χρησιμοποιώντας το ραδιόφωνο, απέτυχε στην εκστρατεία του. Ο λόγος αποτυχίας για πολλούς ήταν ένας: Δεν είχε στα χέρια του τη τηλεόραση. Η εμφάνιση της τηλεόρασης, των ΜΜΕ και των εταιριών μάρκετινγκ που γρήγορα στελέχωσαν εταιρίες image making (σύμβουλοι συμπεριφοράς και δημοσίων σχέσεων που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί) δημιούργησαν ένα νέο Σύμπαν. Μια νέα πραγματικότητα που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για τη κατεύθυνση της συμπεριφοράς και τη διαμόρφωση κλίματος συναίνεσης για όλους μας. Υπό αυτές τις συνθήκες μια εκτενής αναφορά στο θέμα της ‘προπαγάνδας και τεχνικών χειραγώγησης’ κρίνεται ενδιαφέρουσα αν όχι αναγκαία. Ελπίζουμε να σας φανεί χρήσιμο στη σημερινή ‘έρημο του πραγματικού’

Τεχνικές Προπαγάνδας

«Η μόνη ανεξάρτητη πράξη των μαζών θα είναι να εκλέγουν τον αφέντη τους και αμέσως μετά να ξαναγυρίζουν και πάλι στην κατάσταση της εξάρτησης τους» Alexis deTolqueville

‘Σκοπός της προπαγάνδας είναι να αλλάξει δραστικά τις απόψεις των άλλων αντί απλώς να μεταδώσει γεγονότα. Για παράδειγμα, η προπαγάνδα μπορεί να επιστρατευτεί προκειμένου να προϊδεάσει θετικά ή αρνητικά σε σχέση με κάποια ιδεολογική θέση, αντί να παρουσιάσει την ίδια την θέση. Η προπαγάνδα διαφοροποιείται από την «κανονική» επικοινωνία, επειδή επιδιώκει να διαμορφώσει απόψεις με έμμεσες και συχνά δόλιες μεθόδους. Για παράδειγμα, η προπαγάνδα συχνά μεταδίδεται με τέτοιον τρόπο ώστε να προκαλεί ισχυρά συναισθήματα και αυτό το κάνει κυρίως με το να υπονοεί παράλογες (μη ενορατικές) σχέσεις μεταξύ ιδεών.

Η επίκληση στο συναίσθημα είναι ίσως η πιο απροκάλυπτη μέθοδος προπαγάνδας, αφού υπάρχουν πολλές άλλες μέθοδοι, λιγότερο φανερές και μάλιστα δόλιες. Γιαπαράδειγμα, η προπαγάνδαμπορεί να διαδίδεται έμμεσα. Μπορεί να μεταδίδεται ως εύλογη προκατάληψη εντός μιας φαινομενικά ισορροπημένης και δίκαιης δημόσιας συζήτησης ή επιχειρηματολογίας. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί ακόμη καλύτερα σε συνδυασμό με την μέθοδο μετάδοσης ειδήσεων των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Ιδού ένα υποθετικό παράδειγμα όπου υποτίθεται ότι αντιπαρατίθενται αντίθετες απόψεις:

Το γεράκι λέει: «Πρέπει να παραμείνουμε στην πορεία μας»· και το περιστέρι απαντά: «Ο πόλεμος απέβη καταστροφικός και απέτυχε».

Τότε το γεράκι αποκρίνεται: «Στον πόλεμο τα πράγματα σπάνια πηγαίνουν ομαλά, και δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε ένα κώλυμα να μειώνει την αποφασιστικότητά μας».

Τότε το περιστέρι ανταπαντά: «Τα κωλύματα είναι κωλύματα και οι αποτυχίες είναι αποτυχίες».

Όπως φαίνεται από το παράδειγμα, πουθενά δεν εξετάζεται το αν ο πόλεμος είναι τελικά νόμιμος και θεμιτός. Λακωνικά, συνοπτικά και απλουστευτικά σχόλια ονομάζονται sound bites. Όταν σε έναν δημόσιο διάλογο (που να αφορά ένα ζήτημα υπό επιχειρηματολογία που πράγματι να χρήζει διαλόγου) οι συνδιαλεγόμενοι εκφέρουν επιχειρήματά που πηγάζουν από τις ίδιες βασικές προϋποθέσεις, αλλά δίνουν την εντύπωση ότι πρεσβεύουν αντίθετες απόψεις, τότε ο διάλογος εμμέσως κατηχεί αυτές τις προκαταλήψεις ως απρόσβλητες αλήθειες, καθιστώντας τις κοινώς αποδεκτά δεδομένα για το εν λόγω ζήτημα. Η μέθοδος της προπαγάνδας είναι επίσης βασική όσον αφορά και το τι θα σημαίνει «προπαγάνδα» σε κάθε περίπτωση. Ένα μήνυμα δεν πρέπει να είναι απαραιτήτως ψευδές για να αποτελεί προπαγάνδα. Στην πραγματικότητα, τα μηνύματα της σύγχρονης προπαγάνδας δεν είναι κραυγαλέα ψευδή. Ωστόσο, ακόμη και αν το μήνυμα μεταδίδει μόνον «αληθείς» πληροφορίες, αυτές δεν εκθέτουν το μήνυμα με πλήρη και ισορροπημένο τρόπο. Ένα επιπρόσθετο χαρακτηριστικό της προπαγάνδας είναι ό μεγάλος όγκος της. Δηλαδή, ένας προπαγανδιστής μπορεί να προσπαθήσει να επηρεάσει τις γνώμες με το να κάνει το μήνυμά του να ακουστεί σε όσο περισσότερα μέρη γίνεται και όσο πιο συχνά γίνεται. Σκοπός αυτής της προσέγγισης είναι (α) να ενισχύσει τις ιδέες του μέσω επανάληψης (β) να καταπνίξει όλες τις εναλλακτικές ιδέες.’2 Ιδού ορισμένες από τις Τεχνικές Προπαγάνδας που χρησιμοποιούνται κατά κόρον από τη πλειοψηφία των πολιτικών, διαφημιστών και ΜΜΕ.

‘Λαμπερές Γενικότητες’

Εάν σε ένα άτομο ζητηθεί να πράξει εις το ‘όνομα της δημοκρατίας’, αυξάνονται οι πιθανότητες να είναι ‘Στημένη Τράπουλα’ Η παραπάνω τεχνική είναι μια από τις 7 τεχνικές προπαγάνδας αναγνωρισμένη από το ‘Ινστιτούτο Προπαγάνδας’ το 1938. Η σημασία και η αποτελεσματικότητα της είναι καθοριστική και ευρέως διαδεδομένη σε πολιτικούς, διαφημιστικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους. Βασίζεται στη παρουσίαση μόνο πληροφοριών με θετικό περιεχόμενο προς αυτό που θέλουμε να επιτύχουμε. Αν και ο όγκος των πληροφοριών που παρουσιάζονται με αυτή τη τεχνική είναι αληθής, ωστόσο η απόκρυψη των ‘αρνητικών’ επιδράσεων που μπορεί να έχει, τη καθιστά μια πολύ επικίνδυνη τεχνική. Ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπίσει ο πολίτης το συνεχή βομβαρδισμό της συγκεκριμένης τεχνικής είναι η προσωπική αναζήτηση πληροφοριών από διαφορετικές πηγές.

‘Στημένη Τράπουλα’

Η παραπάνω τεχνική είναι μια από τις 7 τεχνικές προπαγάνδας αναγνωρισμένη από το ‘Ινστιτούτο Προπαγάνδας’ το 1938. Η σημασία και η αποτελεσματικότητα της είναι καθοριστική και ευρέως διαδεδομένη σε πολιτικούς, διαφημιστικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους. Βασίζεται στη παρουσίαση μόνο πληροφοριών με θετικό περιεχόμενο προς αυτό που θέλουμε να επιτύχουμε. Αν και ο όγκος των πληροφοριών που παρουσιάζονται με αυτή τη τεχνική είναι αληθής, ωστόσο η απόκρυψη των ‘αρνητικών’ επιδράσεων που μπορεί να έχει, τη καθιστά μια πολύ επικίνδυνη τεχνική. Ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπίσει ο πολίτης το συνεχή βομβαρδισμό της συγκεκριμένης τεχνικής είναι η προσωπική αναζήτηση πληροφοριών από διαφορετικές πηγές.

‘Άρμα Εξουσίας’

Αποτελεί μια από τις ποιο κοινές τεχνικές προπαγάνδας τόσο σε ειρηνικές όσο και σε εμπόλεμες συνθήκες. Είναι μια από τις εφτά κύριες τεχνικές αναγνωρισμένες από το Ινστιτούτο Προπαγάνδας και παίζει σημαντικό ρόλο στη σύγχρονη διαφήμιση. Στηρίζεται σε μια επαναλαμβανόμενη προτροπή προς το υποκείμενο να ακολουθήσει το πλήθος επειδή και οι άλλοι το πράττουν. Με άλλα λόγια κύριος σκοπός αυτής της τεχνικής είναι να ακολουθήσεις το πλήθος επειδή οι πολλοί είναι στη πλευρά του νικητή. Το υποκείμενο πρέπει να πειστεί ότι επειδή οι πολλοί βρίσκονται στη συγκεκριμένη πλευρά άρα η νίκη είναι αναπόφευκτη. Καθώς ο μέσος πολίτης θέλει, έχει ανάγκη, να είναι στη πλευρά που κερδίζει, σταδιακά προσχωρεί στο τρόπο ζωής, τα θέλω, τις πολιτικές πεποιθήσεις των πολλών. Στη σύγχρονη προπαγάνδα η συγκεκριμένη τεχνική εξελίχτηκε προς μια νέα κατεύθυνση. Συγκεκριμένα, το υποκείμενο πρέπει να πειστεί ότι εάν δεν ακολουθήσει θα μείνει ‘έξω’ από τις εξελίξεις, τον τρόπο ζωής κ.ο.κ, με αποτέλεσμα να απομονωθεί. Η συνεχής επανάληψη έχει ουσιαστικά αποτελέσματα. Ένας τρόπος αντιμετώπισης είναι, η ζύγιση των θετικών και αρνητικών και η προσχώρηση ή μη, ανεξαρτήτως του αριθμού των ατόμων που ήδη έχουν αποδεχτεί την ιδέα, φιλοσοφία, άποψη, τρόπο ζωής κ.τ.λ.

‘Η ελάχιστη αρνητική επίδραση’

Η συγκεκριμένη τεχνική, όταν τίθεται σε εφαρμογή προσπαθεί να μας πείσει για μια ιδέα ή πρόταση που έχει την ελάχιστη αρνητική επίδραση από όλες τις άλλες. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιείται κατά κόρον σε περιόδους κρίσεως για να πείσουν τους πολίτες ότι συγκεκριμένες θυσίες είναι απαραίτητες. Συνοδεύεται με λεκτικές επιθέσεις ενάντια σε άλλα κόμματα ή κράτη που έφεραν τη κατάσταση σε αυτό το σημείο. Για να αντιμετωπιστεί αυτή η τεχνική ο πολίτης οφείλει να ζυγίσει τα θετικά και τα αρνητικά της πρότασης χωρίς να τη φέρνει σε αντιδιαστολή με τις άλλες προτάσεις καθότι τέθηκαν απλά και μόνο για να ισχυροποιήσουν τη προτεινόμενη.

‘Απλός Πολίτης’

Ο προπαγανδιστής έχει σκοπό να πείσει σταδιακά το πλήθος, πως μιλάει εξ ονόματος του. Πως αποτελεί έναν από αυτούς και επιπλέον λειτουργεί προς το συμφέρον τους. Οι απόψεις του καθρεφτίζουν τις απόψεις του ‘μέσου πολίτη’ και συνήθως συνοδεύονται από τη χρήση λέξεων, φράσεων, τοπικών ιδιωματισμών καθώς και σαρκασμών και χιούμορ που χρησιμοποιούνται στη καθημερινή ζωή των πολιτών. Επιπλέον, σε δημόσιους λόγους του ο προπαγανδιστής (είτε είναι πολιτικός είτε οτιδήποτε άλλο) εσκεμμένα υποπίπτει σε σαρδάμ, και χρησιμοποιεί ‘φτωχό’ λεξιλόγιο για να αυξήσει τη ψευδαίσθηση της απλής και προσιτής καταγωγής του καθώς και να προβάλει την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό του. Με αυτό τον τρόπο, δημιουργείται σταδιακά ένα προφίλ με άμεση απήχηση στη κοινή γνώμη. Πολλές φόρες η συγκεκριμένη τεχνική συνδυάζεται άριστα με τη τεχνική της ‘Λαμπερής Γενικότητας’.

‘Χρήση Στερεοτύπων’

Χρησιμοποιείται κατά κόρον για να απλοποιήσει ‘σύνθετες’ καταστάσεις και να τις υποβαθμίσει σε ξεκάθαρη επιλογή μεταξύ καλού και κακού. Αυτή η τεχνική είναι αποτελεσματική όταν χρησιμοποιείται σε χαμηλού μορφωτικού επιπέδου κοινωνικά στρώματα.

‘Χρήση των ονομάτων’

Η συγκεκριμένη τεχνική αποτελεί μια από τις εφτά αναγνωρισμένες τεχνικές προπαγάνδας από το Ινστιτούτο Προπαγάνδας το 1938. Οι ‘Συστάσεις’ βασίζονται στη χρήση λέξεων, προτάσεων ή εκφράσεων των οποίων η χρήση στοχεύει να ταυτίσει ένα διάσημο ή σημαντικό άτομο με ένα προϊόν ή αντικείμενο. Χρησιμοποιείτε συχνά στη διαφήμιση καθώς και σε πολιτικές καμπάνιες.

‘Μεταφορά’

Η συγκεκριμένη τεχνική αποτελεί ακόμη μια από τις εφτά αναγνωρισμένες τεχνικές προπαγάνδας από το Ινστιτούτο Προπαγάνδας το 1938. Χρησιμοποιείται συχνά στη πολιτική και σκοπό έχει να ειδωθεί ένα στοιχείο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως θα ιδωθεί ένα άλλο στοιχείο. Να συνδεθούν με άλλα λόγια τα δυο αυτά στοιχεία, με τέτοιο τρόπο ώστε να προβάλλουν το ίδιο θετικό ή αρνητικό συναίσθημα. Με το να συνδέεις ένα στοιχείο με θετικό περιεχόμενο έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται θετικές σκέψεις και συναισθήματα στο υποκείμενο στο οποίο το προβάλεις.

‘Δαιμονοποίηση του Εχθρού’

Η χρήση χυδαίων στερεοτύπων εθνικού, φυλετικού ρατσισμού. Η υπερβολή των φυσικών χαρακτηριστικών ή της συμπεριφοράς, ανεξάρτητα από την ισχύ τέτοιων στερεοτύπων, χρησιμεύει να αντιπαραβάλει τους ήρωες ενάντια στους κακοποιούς. Οι εχθροί ζωοποιούνται συχνά ως αρπακτικά πλάσματα. Μπορούν να συνδεθούν με κακόφημους χαρακτήρες των οποίων οι πράξεις είναι συνδεδεμένες με επαίσχυντα ιστορικά γεγονότα.

Πηγή: Τέχνη και Προπαγάνδα
Τεχνικές προπαγάνδας και χειραγώγησης
AGRINIOART, Εκδόσεις AgrionioArt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Krishnamurti : Why don't You Change?

Αστοί αποικιοκράτες και απολίτιστοι ιθαγενείς [1-11-2012]

Χτες έγινε η εντυπωσιακή διέλευση των προβάτων μέσα από τους κεντρικούς δρόμους της Μαδρίτης. Οι Ισπανοί τσοπάνηδες διαμαρτύρονται για την ολοένα και μεγαλύτερη αστικοποίηση, την επέκταση των πόλεων και ζητούν πίσω τα παλαιά μονοπάτια, από τα οποία για αιώνες περνούσαν τα κοπάδια στην πορεία τους προς τα χειμαδιά.
Οι άνθρωποι μεταλλάσσονται σε αστικά άτομα με τρομακτικούς ρυθμούς και τα τοπία του πλανήτη σε αστικά τσιμέντα. Τα μονοπάτια γίνανε λεωφόροι. Ο αστικός πληθυσμός της γης θεωρεί πρόοδο και πολιτισμό τις κατακτήσεις του, κοιτάζει τους υπόλοιπους, όσους δεν έχουν ακόμη μεταλλαχθεί και απαρνηθεί τη ζωή, σαν υπανάπτυκτους, απολίτιστους, γραφικούς, ιθαγενείς, οπισθοδρομικούς και φέρεται αποικιοκρατικά καταλαμβάνοντας τη γη τους.
Το άτομο του άστεως δεν μπορεί να διανοηθεί ότι την ύπαρξή του την χρωστάει στους “απολίτιστους” που παράγουν. Διότι έχει μάθει μόνο να αγοράζει. Κι έχει αφήσει σε χέρια εταιριών μαζικής παραγωγής και υπόπτου σύνθεσης την διατροφή του αλλά δεν τον ενδιαφέρει διότι είναι πολιτισμένος και πατάει άσφαλτο, μένει σε τσιμέντα, δουλεύει υπό το φως των λαμπτήρων και εντός αποστειρωμένων κλιματιζόμενων κλωβών. Σαν την όρνιθα αυγοπαραγωγής που γεννοβολά επί ένα χρόνο στοιβαγμένη μαζί με χιλιάδες άλλες μέσα σε κλουβιά, τρώγοντας καρικινογόνα φυράματα και διαβιώντας μέρα νύχτα κάτω από λάμπες αναμμένες. Κι ύστερα παίρνει σύνταξη από την αυγοπαραγωγή και πάει για σφάξιμο. Ενώ οι άλλες όρνιθες, οι απολίτιστες κάθονται ακόμα ελεύθερες μες στα περιβόλια και τρώνε σκουλήκια σκαλίζοντας τη γη.
Οι Ισπανοί τσοπάνηδες, οι βουνίσιοι που δεν ξέρουν τι θα πει ενοικιάζω τον εαυτό μου για να ζήσω, όπως ζω,  διεκδικούν κάθε χρόνο το πέρασμά τους από τα αρχαία μονοπάτια των ζώων, που οι αστοί αποικιοκράτες κατέκτησαν. Οι αστοί αποικιοκράτες συνεχίζουν την επεκτατική λογική και πρακτική τους θέλοντας υπό την κατοχή τους ολοένα και περισσότερους τόπους αυτού του πλανήτη. Θέλουν τους κάμπους και τα βουνά για να τα κάνουν εργοστάσια που θα τους στέλνουν  ρεύμα στο σπίτι τους, θέλουν τα ποτάμια για να πάρουν το νερό στο καζανάκι τους, θέλουν τα πάντα, θέλουν να ζήσουν μόνο αυτοί και να πεθάνουν τα πάντα γύρω. Ζώα και “απολίτιστοι άνθρωποι”. Θέλουν το μέλλον να υπάρχει μόνο για το άτομο του άστεως, το ελεγχόμενο, το υπόδουλο, το μαλθακό.
Χτες με την ισχυρή νοτιά βγήκα και περπάτησα στην παραλία. Ένιωσα τόσο μικρός μπροστά στη δύναμη του κύματος, του ανέμου. Ένιωσα τόσο ταπεινός μπροστά στην εικόνα του ψηλού βουνού αριστερά μου και της αφρισμένης θάλασσας δεξιά μου. Ένιωσα τόσο ελεύθερος όταν άνοιξα τα χέρια, έκλεισα τα μάτια και περπατούσα στην άμμο κόντρα στον καιρό. Ένιωσα πως ο θάνατος είναι πολύ μικρός για να με φοβίσει κάτι τέτοιες στιγμές απόλυτης ταύτισης με τη φύση.
Όταν ζεις στη φύση, έχεις γύρω σου μονάχα το μεγαλείο της και νιώθεις ελεύθερος και ταπεινός. Όταν ζεις στα αστικά περιβάλλοντα, έχεις γύρω σου γιγάντια έργα ανθρώπων και νιώθεις υπόδουλος έχοντας ταυτόχρονα και την ψευδαίσθηση της κυριαρχίας σου επί των πάντων, την αλαζονεία του πλανεμένου.

Γιάννης Μακριδάκης  (συγγραφέας)

Πηγή: http://ellinofreneia.net

Μονόλογος του Mr. Freeman στην ζωντανή εκδήλωση 12/8/2012

Το Μέλλον Ξεκίνησε - Future has started

Mr. Freeman, part 61

Μαθηματικά του Χάους

Το ντοκιμαντέρ του BBC έτος παραγωγής (2008) εξετάζει κατά πόσο οι εξελίξεις στα μαθηματικά στη διάρκεια του τελευταίου αιώνα έχουν αλλάξει τις αντιλήψεις μας γύρω από τις θεμελιώδεις αρχές του κόσμου στον οποίο ζούμε.
Καθώς είμαστε στα πρόθυρα τόσο οικονομικών όσο και κλιματικών ανατροπών, το ντοκιμαντέρ εξετάζει μέσω της μαθηματικής επιστήμης την απροθυμία μας να αντιμετωπίσουμε τις ανατροπές αυτές μέχρι τώρα και θέτει το ερώτημα εάν ακόμα και τώρα, προτιμούμε να εθελοτυφλούμε παρά να αντιμετωπίσουμε σκληρές αλήθειες.

Psywar

Το ντοκιμαντέρ εξετάζει την εξέλιξη της προπαγάνδας και των δημοσίων σχέσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, δίνοντας έμφαση στην "ελιτίστικη θεωρία της δημοκρατίας" και τη σχέση μεταξύ του πολέμου, της προπαγάνδας και των τάξεων.

Η γκέι φούσκα του ελληνικού lifestyle

του Χρήστου Παρίδη

Για δύο δεκαετίες κυριάρχησε η «απελευθέρωση» των ανδροπρεπών, των καλογυμνασμένων και μια περίπου φασιστικής αντίληψης αποδοχή της ομοφυλοφιλίας.

Στην Αμερική, αρχές δεκαετίας του ’80 έκανε την επέλαση της μια νέα συνομοταξία επαγγελματιών. Οι Young Urban Professionals, οι περίφημοι γιάπις, που δεν ήταν άλλοι από τα «χρυσά αγόρια» της Wall Street. Ακριβώς τον ίδιο καιρό σε κάθε αμερικανική πόλη, σε γιγαντοαφίσες αλλά και σε περιοδικά, κυριαρχούσε η διαφημιστική καμπάνια εσωρούχων του Calvin Klein: αντρικά –σχεδόν γυμνά– καλογυμνασμένα μοντέλα λιάζονταν σε κυκλαδίτικο φόντο. Σύντομα θα έβγαιναν στην κυκλοφορία τα ρετρό μαύρα γυαλιά wayfarers της Ray Ban, και το μουσικό φαινόμενο Μαντόνα σταδιακά θα κατακτούσε την υφήλιο.
Μέσα δεκαετίας πια, η ταινία «9 ½ εβδομάδες» με τις σεξουαλικές της «πρωτοτυπίες» θα έφερνε μια νέα επανεκκίνηση της σεξουαλικής επανάστασης, εκείνη της απενοχοποίησης του glam που εν τέλει πέρασε από την ανατολική ακτή των ΗΠΑ μέχρι… το τελευταίο ελληνικό χωριό. Μαζί με τα Klein underwear, τα wayfarers και τη Μαντόνα. Και σαν επιστέγασμα όλων, ο Όλιβερ Στόουν με την ταινία του «Wall street» προφήτευε την κατρακύλα που μας περίμενε!
Η Ελλάδα την ίδια δεκαετία διένυε την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και μια νέα εποχή αναδυόταν. Νέο ήθος, νέα τζάκια, οι πρώτη γενιά Ελλήνων γιάπις, και το χρήμα να ρέει από την ΕΟΚ (τότε ακόμα έτσι λεγόταν η ΕΕ) προς κάθε κατεύθυνση. Μπαίνοντας ως επαρχιώτες από την κεντρική πύλη πια στο σαλόνι και την κάμαρα της ευημερούσας Δύσης κι αφήνοντας σιγά σιγά πίσω την παλιά μας βαλκανική και ανατολίτικη ταυτότητα. Τότε ήταν που ο Τύπος αυτόκλητος (ας μη συνομωσιολογούμε), ανέλαβε το ρόλο κοινωνικού εκπαιδευτή και επιμορφωτή της νέας γενιάς, και γενικότερα της αναμόρφωσης του λαού. Από τις καθημερινές του συνήθειες και τον τρόπο ντυσίματος του, μέχρι τον τρόπο συμπεριφοράς στη διασκέδαση, στο φαγητό, στο γυμναστήριο.
Σ’ αυτήν την προσπάθεια εισαγωγής του ελληνικού μεσοαστικού κοινού στα διεθνή πρότυπα είχαν ήδη προηγηθεί περιοδικά όπως το ΙΚΟΝ, το SORED, ο Ταχυδρόμος και αρκετά άλλα. Ενώ μια ακόμα πιο εξεζητημένη απόπειρα (έχοντας ως πρότυπο το Interview του Άντι Γουόρχολ), στις αρχές των ’80s έγινε με τα Πρόσωπα, όπου ολόκληρο το «προοδευτικό» Κολωνάκι κλήθηκε να γράψει για τον εαυτό του, αυτοπροβαλλόμενο μέσα από τις σελίδες του και τα εξώφυλλα του. Εξαιρετική ασπρόμαυρη αισθητική, ιδιαίτερα πρωτοποριακή για την εποχή, που μέχρι και η αείμνηστη Αλίκη Βουγιουκλάκη πείστηκε να φορέσει μαύρη περούκα και να φωτογραφηθεί για χάρη του. Παράλληλα, το επιτελείο του περιοδικού άνοιγε και το πιο φευγάτο κλαμπ της εποχής το Εργοστάσιο (άλλη μια πατέντα αλά Warhol/Factory) φέρνοντας λίγο άρωμα Νέας Υόρκης στη σκονισμένη Αθήνα και προσφέροντας μια άλλου τύπου διασκέδαση, πιο διαταξική και πιο απελευθερωμένη. Ταυτόχρονα με σκληρή πόρτα για τους εκλεκτούς.
Τα Πρόσωπα ως εκ τούτου λειτούργησαν ως προπομπός του τι έμελε γενέσθαι. Ένας από τους συντελεστές του πρώτου τεύχους, ήταν ο νεαρός και ιδιαίτερα φιλόδοξος, άρτι αφιχθείς από το εξωτερικό, Πέτρος Κωστόπουλος. Τα χρόνια που ακολούθησαν, και χάρη στη συνεργασία του με τον εκδότη Άρη Τερζόπουλο θα αναδεικνυόταν ο Πάπας του ελληνικού lifestyle. Εμπνευστής και δημιουργός του ΚΛΙΚ, ενός περιοδικού που όταν πρωτοκυκλοφόρησε το Μάιο του 1987, όμοιο του δεν είχε ξαναβγεί στον ελληνικό χώρο. Στη συντακτική του ομάδα μερικά από τα πιο φρέσκα μυαλά της εποχής θα συνεισέφεραν τα μέγιστα στη διαμόρφωση του. Σ’ εκείνη τη χαρισάμενη λοιπόν, πρώτη περίοδο του ΚΛΙΚ, τον Ιούνιο του 1988 εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του τεύχους ο πηχυαίος τίτλος «Η τρίτη επιλογή: Οι gay της Αθήνας». Σε επτά σελίδες που υπόγραφαν οι «Sisters of mercy» ξεμπροστιάζονταν με αρκετή δόση χιούμορ οι διαφορετικές «φυλές» των Ελλήνων gay των ’80s.
Σύντομα το ΚΛΙΚ από περιοδικό των νέων τάσεων, με αρκετή τέχνη, κινηματογράφο, θέατρο, νέες τεχνολογίες, trends κάθε είδους και το θρυλικό πια μότο «η ζωή είναι μικρή για να ‘ναι θλιβερή», εξελίχθηκε σε εγχειρίδιο σεξουαλικής αγωγής, προσφέροντας στους νέους Έλληνες και Ελληνίδες το μάθημα που δεν προβλεπόταν από τα σχολεία τους. Διανθίζοντάς το με πολύ στυλ και ακριβά γούστα να συνοδεύουν το πριν και μετά του σεξ. Έτσι, με εντατικά μαθήματα lifestyle επιβλήθηκε στη νέα γενιά που ρουφούσε το ΚΛΙΚ σαν Βίβλο, μια ολόκληρη νέα κουλτούρα, όπως το πού να φάνε και πού να πιούνε, ποια μαγαζιά ήταν trendy προδιαγραφών, πώς να ντυθούν και κυρίως τι να κάνουν όταν ξεντυθούν. Κοντολογίς, πώς θα ξόδευαν αλόγιστα και άκριτα σε αχρείαστες και επίπλαστες πολυτέλειες τα λεφτά τους. Σμιλεύοντας τα γούστα και τις αξίες της νέας εποχής.
Από τις σελίδες του παρέλασε ολόκληρο το ελληνικό θέατρο «σοβαρό» και «ελαφρύ», έγινε αναβίωση και μυθοποίηση του παλιού εμπορικού σινεμά των gay ειδώλων, η ιδιωτική τηλεόραση με τα πρωινάδικα και τον νέο τύπο κωμωδίας (και το camp χιούμορ που εισήγαγε) αντικατέστησε κάθε άλλη εκδοχή πολιτισμού, δεκάδες ηθοποιοί σταροποιήθηκαν, αναδείχθηκε κάθε λογής κακογουστιά, αποθεώθηκε κάθε αδιανόητη προσωπικότητα. Το κουτσομπολιό ως υπέρτατη αξία βρήκε πρόσφορο έδαφος στο ελληνικό πεντάγραμμο –με προεξάρχον το ζεύγος Βίσση-Καρβέλα–, στους ποδοσφαιριστές, στους καλαθοσφαιριστές, στα μοντέλα, στους μόδιστρους, στις πρωινατζούδες, στους πλούσιους γόνους, σε κάθε ωραίο και ωραία της πιάτσας. Ανάγοντάς τους σε ημίθεους! Όλο αυτό το συνονθύλευμα που σύντομα οι Έλληνες θα μάθαιναν ότι αποκαλείται showbiz. Φυσικά, όλοι με αποκλειστικό προορισμό διακοπών, το «νησί των γκέι» τη Μύκονο. Μια δεκαετία αργότερα, ανακάλυπταν με τα σκάφη τους και τις κρυφές χάρες της άγονης γραμμής, μην αφήνοντας τίποτα αμόλυντο…
Πλήθος νέων περιοδικών ακολούθησαν και μιμήθηκαν το ΚΛΙΚ, η ρήξη του Κωστόπουλου με τον εκδότη του τον οδήγησε στη δημιουργία ενός νέου περιοδικού, το Nitro και στην ελληνοποίηση μερικών εκ των σημαντικότερων περιοδικών διεθνώς. Όλα στην υπηρεσία ενός επιθετικού lifestyle με συνέπεια την glamourοποίηση της νύχτας, της εξόδου, των διακοπών, της καριέρας πάνω απ’ όλα, των ανεδαφικών απαιτήσεων του Έλληνα, ενός αποθρασυνόμενου ευ ζην και της εγωπάθειας του. Όταν σερβιρίστηκε και η (αυτ)απάτη του χρηματιστηρίου, οι Έλληνες έπεσαν σαν ώριμο φρούτο στην κραιπάλη και στο κιτς της μίμησης. Και έπεσαν με τα μούτρα. Καλλιεργώντας συγχρόνως και την εσφαλμένη άποψη ότι οι Έλληνες όλα αυτά τα κατάφεραν ως περιούσιος λαός, χάρη στην ευφυΐα και στη μοναδικότητα τους.
Με ένα παράξενο τρόπο όμως, η εκτόξευση του lifestyle συνέβαλε όσο ποτέ στην «γκέι απελευθέρωση». Η σημασία που δόθηκε για λόγους καθαρά οικονομικούς, στο αντρικό σώμα, στην περιποίηση και στο ντύσιμο των αντρών, όλα απόρροια της επαγγελματικής ανεξαρτησίας και του ατομικισμού, οδήγησαν στην εμμονή με το σεξ και τις ελεύθερες σεξουαλικές επιλογές, αντρών και γυναικών, προς κάθε κατεύθυνση. Αυτό αναπόφευκτα συμπεριλάμβανε τη φαινομενικά πλήρη απενοχοποίηση του π;vς το κάνεις και με ποιον. Προωθώντας κατ’ αυτό τον τρόπο, ασυνείδητα ή συνειδητά, τη σύγχρονη γιάπικη γκέι ταυτότητα, όπως και το «μετροσέξουαλ» μοντέλο. Δηλαδή, μια «γκέι απελευθέρωση» των «εκλεκτών», των ανδροπρεπών, των καλογυμνασμένων, της νιότης και του αψεγάδιαστου κάλους, κοντολογίς του απόλυτου success story. Μιας περίπου φασιστικής αντίληψης και αποδοχής της ομοφυλοφιλίας.

Παράλληλα, με την γκέι αισθητική να κυριαρχεί έτσι κι αλλιώς στα περισσότερα έντυπα αλλά και στην τηλεοπτική πανσπερμία ως καρικατούρα. Από κει και πέρα η ιστορία είναι πια γνωστή και χιλιοσυζητημένη. Η φούσκα της υποτιθέμενης ελληνικής ευημερίας και ευφορίας κάποια στιγμή έσκασε, και η μεγαλύτερη φούσκα αποδείχτηκε το ίδιο το ελληνικό lifestyle. Αν κάπου πρέπει να αναζητήσει κανείς τα αίτια του νέου φαινομένου της εποχής μας, της έξαρσης του υπερεθνικισμού, του ρατσισμού και της ακροδεξιάς, ας ψάξει στα πρότυπα και στην εικονολατρεία εκείνης ακριβώς της εποχής και της θεοποίησης του lifestyle. Όντως, η ζωή είναι πολύτιμη για να είναι φαιδρή.
Αλλά συνήθως είναι.
πηγή 

Occupied

The Challenge to Death

Ο αιώνας του εαυτού

Το σπουδαίο ντοκιμαντέρ του Adam Curtis εξηγεί πώς οι θεωρίες του Σίγκμουντ Φρόιντ χρησιμοποιήθηκαν για τον έλεγχο των λαών, τα δάνεια και την κατανάλωση. http://tvxs.gr/node/41182

Ο αιώνας του εαυτού (μέρος πρώτο) από tvxorissinora
O αιώνας του εαυτού - Μέρος δεύτερο από tvxorissinora
O αιώνας του εαυτού - Μέρος τρίτο από tvxorissinora
Ο αιώνας του εαυτού - μέρος τέταρτο από tvxorissinora

Reality Transurfing 1 - Vadim Zeland

Η "τακτική συλλογή πληροφοριών" απο τα κοινωνικά μέσα: κατασκοπεία και προπαγάνδα μέσω Facebook και Twitter

Τα λεγόμενα κοινωνικά μέσα Facebook και Twitter χρησιμοποιούνται απο τις μυστικές υπηρεσίες (CIA, Mossad κ.α.) για την δημιουργία "διαφωνίας στον κυβερνοχώρο", την αποσταθεροποίηση των πολιτικών εχθρών του Ηγεμόνα και για covert operations. Όλα στο όνομα της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Προοίμιο
Εμείς σαν παιδιά στην Ξάνθη μετα το σχολείο παίζαμε μπάλα και το απόγευμα βγαίναμε για βόλτα. Σήμερα η νεολαία ασχολείται με τον κυβερνοχώρο και τα "κοινωνικά μέσα" Facebook και Twitter για να βρει καμμιά εικονική γκόμενα ή για να οργανώσει συλλαλητήρια, να κάνει καταλήψεις ή ακόμη και επιθέσεις ενάντια στούς μπάτσους και τα γουρούνια. Θεωρώντας μάλιστα, ότι το παίζει επαναστάτης και Τσε Γουεβάρα. 
Παίρνω πολλά άρθρα για ανάρτηση, που οι αποστολείς τους τα έχουν προηγουμένως αναρτήσει σ' αυτά τα βοθροκάναλα της κατασκοπείας και της παραπλάνησης της νεολαίας. Και τα απορρίπτω. Facebook και Twitter εδώ, ΟΧΙ. Γιατί; Διότι είναι καταστροφικά για την πατρίδα μας και βέβαια για όλες τις αλλες χώρες, που ακόμη δεν προσκύνησαν. 
Τα χάλια που οδήγησαν τα επαναστατικά κόλπα του Ηγεμόνα στην πατρίδα μας είναι γνωστά. Όμως εμείς τον χαβά μας, δεν λέμε να καταλάβουμε τι γίνεται στον κόσμο και τι κακό κάνουμε οι ίδιοι στην πατρίδα μας μ' αυτά τα σπίρτα που μας δίνουν στα χέρια.
Βλέπω έτσι τους θυμωμένους και ψάχνοντες για μια λύση στο ελληνικό πρόβλημα να εκθειάζουν απο καιρό τώρα τον Πάνο Καμμένο σαν την ελπίδα της πολιτικής στην Ελλάδα. Και διαβάζω σήμερα, ότι ο Καμμένος ίδρυσε ένα νεο κόμμα, το "Ανεξάρτητοι Έλληνες" και το ανακοίνωσε μέσω του του Facebook, κάνοντας μάλιστα και ευχές: "Η Παναγία να είναι βοηθός και προστάτης". Και αυτός ο Καμμένος θα σώσει την Ελλάδα με τα μπουρδουκλώματα που θα του κάνουν οι CIA, Mossad κ.α. που θα τον παρακολουθούν και θα τον ποδηγετούν; Σύν τοις άλοις μέσω Facebook & Co; 
Τί να πώ; Ας διαβάσει αυτός και όσοι τον ακολουθήσουν τουλάχιστον τα παρακάτω

Εμμανουήλ Σαρίδης

Original: SOCIAL MEDIA "TACTICAL INTELLIGENCE COLLECTION": Spying and Propaganda using Facebook, Twitter 

της Julie Levesque
Μετάφραση: Εμμανουήλ Σαρίδης

Μια πρόσφατη μελέτη (νέα μελέτη) του Μεσογεακού Συμβουλίου Σπουδών Κατασκοπείας (Mediterranean Council for Intelligence Studies/MCIS) που δημοσιεύθηκε στην επετηρίδα του 2012 για Κατασκοπευτικές Μελέτες επισημαίνει την χρήση των κοινωνικών μέσων (social media) ως "την νέα κορυφαία τεχνολογία της τακτικής συλλογής ελεύθερα προσβάσιμων (κατασκοπευτικών) πληροφοριών. Ο Ιωσήφ Φιτσανάκης (Joseph Fitsanakis), συνεκδότης του IntelNews.org, γράφει:

Υποστηρίζουμε, ότι το Facebook, το Twitter, το YouTube και μια σειρά απο άλλες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, θεωρούνται όλο και περισσότερο απο τις μυστικές υπηρεσίες ως κανάλια ανεκτίμητης αξίας για την απόκτηση πληροφοριών. Τα συμπεράσματά μας βασίζονται σε τρίς πρόσφατα δημοσιευθέισες μελέτες περιπτώσεων, που κατα την άποψή μας φωτίζουν τον κατακοπευτικό ρόλο που έχουν αναλάβει τα κοινωνικά αυτά δίκτυα (Joseph Fitsanakis, Research: Spies increasingly using Facebook, Twitter to gather data (Έρευνα: Οι κατάσκοποι χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο το Facebook και το Twitter για τη συγκέντρωση δεδομένων), intelNews.org, 13. Φεβρουαρίου 2012).

Ωστόσο, αυτό που αποκρύπτει η μελέτη είναι η χρήση των social media από τις υπηρεσίες πληροφοριών για άλλους σκοπούς. Η μελέτη προσπαθεί να μας πείσει, ότι τα κοινωνικά μέσα  είναι μόνο ένα εργαλείο συλλογής πληροφοριών, ενώ στην πραγματικότητα, όπως έχει δείξει μια σειρά από μελέτες, χρησιμοποιούνται και για προπαγάνδα, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας πλαστών ταυτοτήτων για την υποστίριξη κατασκοπευτικών επιχειρήσεων. Αυτές οι πρακτικές δημοσιεύθηκαν σε δύο μελέτες της Global Research το 2011: Army of Fake Social Media Friends to Promote Propaganda, Social Media: Air Force ordered software to manage army of Fake Virtual People (Στρατός για την εξαπάτηση των φίλων των κοινωνικών μέσων για την προώθηση προπαγάνδας, Social Media: Η Πολεμική Αεροπορία παρήγγειλε λογισμικό για τη εξαπάτηση των εικονικών ανθρώπων) και Pentagon Seeks to Manipulate Social Media for Propaganda Purposes (το Πεντάγωνο επιδιώκει να χειραγωγήσει τα Social Media για προπαγανδιστικούς σκοπούς).

Η μελέτη του MCIS (http://www.mcis.on.ca/) βασίζεται εν μέρει στο πλαίσιο της "Αραβικής άνοιξης", που υποτίθεται ότι ανάγκασε την κυβέρνηση των ΗΠΑ να αναπτύξει κατευθυντήριες γραμμές για την απομάκρυνση πληροφοριών μυστικών υπηρεσιών από τα κοινωνικά δίκτυα (στο ίδιο).

Όμως και αυτό αποκρύπτει το γεγονός, ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ παρέχει "κατάρτιση των ακτιβιστών" αλλοδαπής ιθαγένειας να την αποσταθεροποίηση των χωρών απο τις οποίες προέρχονται. Οι τακτικές αυτές περιεγράφησαν λεπτομερώς στο τελευταίο άρθρο του Tony Cartalucci με τίτλο "Αίγυπτος: Αγκιτάτορες που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ στο δικαστήριο: "Προώθηση της δημοκρατίας" απο τις ΗΠΑ = Ανταρσία με ξένη χρηματοδότηση.



"Η διαφωνία στον κυβερνοχώρο" χρηματοδοτείται, μεταξύ άλλων, και απο το Freedom House που συνδέεται με τη CIA, όπως αποδεικνύει ο ακόλουθος τίτλος μιας διάσκεψης για τις παγκόσμιες επιτυχίες και προκλήσεις κυβερνο-αντιφρονούντων του ινστιτούτου Μπους (The First of The Bush Institute’s Human Freedom Events, Co-Sponsored by Freedom House): (το πρώτο από τα ανθρώπινα γεγονότα του ινστιτούτου ελευθερίας του Μπους, που συγχρηματοδοτείται από το Freedom House):

Η διάσκεψη για τους διαφωνούντες στον κυβερνοχώρο διαλεύκανε την εργασία, τις μεθόδους, το θάρρος και τα επιτεύγματα των οκτώ αντιφρονούντων απο επτά χώρες που συμμετείχαν ως προσκεκλημένοι ομιλητές. Πέντε από αυτές τις χώρες είναι χώρες όπου δεν υπάρχει ελευθερία (και ταξινομημένα από το Freedom House, ως "ανελεύθερες"): η Κίνα, η Κούβα, το Ιράν, η Συρία και η Ρωσία. Οι δύο άλλες είναι χώρες, όπου η ελευθερία βρίσκεται σε κίνδυνο (και κατατάσσονται από το Freedom House στην κατηγορία "εν μέρει ελεύθερες"), αποτέλεσμα μιας αυταρχικής κυβέρνησης με συγκεντρωτική εξουσία, όπως η Βενεζουέλα, ή, όπως η Κολομβία ως συνέπεια του κιμδύνου απο εσωτερικές τρομοκρατικές ομάδες (The Conference on Cyber Dissidents: Global Successes and Challenges - Η διάσκεψη για διαφωνούντες στον κυβερνοχώρο: Παγκόσμιες επιτυχίες και προκλήσεις, The George W. Bush Presidential Center)
 
Οι χώρες όπου δεν υπάρχει ελευθερία, είναι όμως σύμμαχοι των ΗΠΑ, όπως το Μπαχρέιν και η Σαουδική Αραβία, δεν αναφέρονται στην πιο πάνω λίστα. Η μόνη σύμμαχος των ΗΠΑ που περιλαμβάνεται, είναι η Κολομβία και γι' αυτήν λέγεται, ότι η ελευθερία της απειλείται από τρομοκρατικές ομάδες και όχι απο την κυβέρνηση. Σε σχέση με αυτό να αναφερθεί ωστόσο, ότι η κυβέρνηση της Κολομβίας έχει κατηγορηθεί ότι κατασκοπεύει τους δημοσιογράφους της και η Διαμερικανική Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (IACHR) είπε, ότι στην Κολομβία μόλις που υπάρχει ελευθερία του λόγου (freedom of expression 'barely exists' in Colombia - Η ελευθερία της έκφρασης μόλις που υπάρχει στην Κολομβία).
  
Σκοπός της "κατάρτισης ακτιβιστών" από μη κυβερνητικούς οργανισμούς (NGOs,)  είναι η αποσταθεροποίηση των πολιτικών εχθρών των ΗΠΑ στο όνομα της ελευθερίας. Και η "διαφωνία στον κυβερνοχώρο" χρησιμοποιείται με τη σειρά της από τις υπηρεσίες πληροφοριών για covert operations, για ειχειρήσεις "υπο ξένη σημαία".

Πηγή: SOCIAL MEDIA "TACTICAL INTELLIGENCE COLLECTION": Spying and Propaganda using Facebook, Twitter